Erkalab - Sevara Nazarkhan

Коль я, лаская, любя тебя, не насыщаюсь,

Коль ни на миг от глаза своего не отдаляю,

Но… скажи, скажи, что есть причина?

—

Не сегодня, завтра ты бросишь меня.

С надеждой глядя, красотой твоей очарована я,

Мир оставившая — я да душою река — я,

Для томных глаз твоих целебна именно я,

В поисках кого ты, ты смеёшься?..

Тебя я лаская.

Посягнув на мою душу, не вернёшься никак,

Науськиваешь, хорошего слова не скажешь никак,

Как бы губы медовые у тебя, но обманываешь.

Но когда, сдавшись, ты, ты придешь,

Но когда, сдавшись, ты, ты придешь,

Мой дорогой?..

Ты мой родной, дорогой мой, ты сам!..

Ты сам!..

Ты сам!..

Ты придешь

Als ik, liefkozend, van je hou, niet genoeg krijg,

Als ik geen moment van mijn oog wegga,

Maar... vertel me, vertel me, is er een reden?

—

Niet vandaag, morgen verlaat je me.

Met hoop kijkend, ben ik gefascineerd door je schoonheid,

De wereld die wegging - ik ben de ziel van de rivier - ik,

Ik ben het die geneest voor je lome ogen,

Op zoek naar wie ben je, lach je?..

Ik streel je.

Als je inbreuk hebt gemaakt op mijn ziel, zul je op geen enkele manier terugkeren,

Je insinueert, je kunt op geen enkele manier een goed woord zeggen,

Alsof je lippen honing zijn, maar je bedriegt.

Maar als je het hebt opgegeven, kom je,

Maar als je het hebt opgegeven, kom je,

Mijn liefste?..

Jij bent mijn liefste, mijn liefste, jijzelf!..

Jij jezelf!..

Jij jezelf!..

Je zal komen