Naked Flame - Roy Harper

The naked flames of cracking dawn come searing through with cruel scorn

To furrow wounds across each frown inside the breast of love’s sad clown

Who chases fleeting silhouettes with swollen dreams and rising sweats

Who taunts and bluffs the savage god with a broken heart and a hanging head.

I would we were but I wish in vain to have you here to hold again

My blood boils ice in deep despair but worse of all you couldn’t care

Remember when the world was ours and at our feet ten thousand stars

Who saw us then could now relate who would have guessed, this was our fate.

I’m sorry that you thought of us as painful and superfluous

But please don’t think I’m that thick skinned to want my seed in any old wind

I can’t believe we’ll just exist as figments of each others past

Where is it at to get to this, when lawyers lurk where lovers kiss?

The alter of October stands with opening arms and dripping hands

Unveiling storms, collecting skies and gathering leaves to whisper sighs

As from the pulpit summer shrinks and hope of us together sinks

As fast as all those burning lies, little … hard to memorise.

The ages pass with the flick of a thumb, love has lost and pride has won

But through old destruction flies new dawn and I rode the winds into the morn.

De naakte vlammen van de krakende dageraad komen door met wrede minachting

Om wonden te wrijven over elke frons in de borst van de droevige clown van de liefde

Wie jaagt op vluchtige silhouetten met opgezwollen dromen en opstijgend zweet

Die de barbaarse god beschimpt en bluft met een gebroken hart en een hangend hoofd.

Ik zou dat we waren, maar ik zou tevergeefs willen dat je hier weer vasthoudt

Mijn bloed kookt ijs in diepe wanhoop, maar erger nog, het kan je niets schelen

Weet je nog toen de wereld van ons was en aan onze voeten tienduizend sterren

Wie ons toen zag, kon nu vertellen wie had geraden, dit was ons lot.

Het spijt me dat je ons als pijnlijk en overbodig vond

Maar denk alsjeblieft niet dat ik zo'n dikke huid heb om mijn zaad in een oude wind te willen hebben

Ik kan niet geloven dat we gewoon zullen bestaan ​​als verzinsels van elkaars verleden

Waar is het om dit te bereiken, wanneer advocaten op de loer liggen waar geliefden kussen?

Het altaar van oktober staat met open armen en druipende handen

Stormen onthullen, luchten verzamelen en bladeren verzamelen om zuchten te fluisteren

Vanaf de preekstoel krimpt de zomer en zinkt de hoop op ons samen

Zo snel als al die brandende leugens, weinig ... moeilijk te onthouden.

De eeuwen gaan voorbij met een vingerbeweging, liefde heeft verloren en trots heeft gewonnen

Maar door oude vernietiging vliegt een nieuwe dageraad en ik reed de wind de morgen in.