Dia D - Roberta Miranda

Eu parei pra pensar, olhar dentro de mim

Fui buscar o meu eu

Mas parece que estou dividida no amor

Num caminho sem volta

Pra saber quem eu sou, me agarrei nas lembranças

De tudo que já fomos

Quando a alma gritou

Percebi que o amor machucava meu ego

Meu amor

Quando esta dor passar

Quem sabe serei livre

Livre pra te amar com o coração aberto

Sem coisas pra vingar, fluir a ilusão

Ilusão

Dos sábios tão poetas, que tanto já sofreram

Quem me feriu me espera

Eu finjo que não vejo

Quero cicatrizar dentro de mim você

Deixo tudo enfim, tomar conta de mim

Do nosso sentimento

Não posso pertencer a você, meu amor

Ah… eu pertenço ao vento

Vou te dar o meu corpo, pois ele

Precisa de carinho

Mas não quero te dar minha alma pra amar

Pois ela tem espinhos

Ik stopte om na te denken, kijk in mezelf

Ik ging op zoek naar mezelf

Maar het lijkt erop dat ik verdeeld ben in liefde

Op een pad zonder terugkeer

Om te weten wie ik ben, greep ik de herinneringen vast

Van alles wat we zijn geweest

Toen de ziel schreeuwde

Ik realiseerde me dat liefde mijn ego kwetste

Mijn liefde

Wanneer deze pijn overgaat

Wie weet ben ik vrij

Vrij om van je te houden met een open hart

Zonder dingen om te wreken, stroom de illusie

Illusie

Van de wijze mannen zo dichters, die zoveel hebben geleden

Wie me pijn heeft gedaan, wacht op me

Ik doe alsof ik het niet zie

Ik wil in mij jou genezen

Ik laat eindelijk alles achter, zorg voor mezelf

Van ons gevoel

Ik kan niet bij jou horen, mijn liefste

Ah... ik hoor bij de wind

Ik zal je mijn lichaam geven, omdat het

genegenheid nodig hebben

Maar ik wil je mijn ziel niet geven om van te houden

Omdat ze doornen heeft