El Forastero - Quilapayun

Que de la llanura viene

Lo dice el tranco miedoso

A un pie le pide permiso

Para levantar el otro

Y entero lo descompone

El camino pedregoso

Que el litre da mala sombra

Le dijeron cuando mozo

Y a ningún árbol se arrima

Si no sombrea con otro

Haya maligna intención

Hasta en el sauce piadoso

Los montañeses le gritan

En el último recodo

Caminos de la montaña

Son de Dios y de nosotros

Voz del viento que atropella

Oye cerrando los ojos

Y hace una cruz de suspiros

Por su llanura en reposo

Cuando pasa el remolino

De papel y piedra y polvo

Digo que cantan de noche

Los altos pinos sonoros

Nada supo el forastero

Del corto tranco miedoso

Y se va con el permiso

De un pie para alzar el otro

Los montañeses le gritan

En el último recodo

Caminos de la montaña

Son de Dios y de nosotros

Caminos de la montaña

Son de Dios y de nosotros

Caminos de la montaña

Son de Dios y de nosotros

Dat van de vlakte komt

De angstige stap zegt het

Een voet vraagt ​​om toestemming

De ander optillen

En heel breekt het af

het rotsachtige pad

Dat de liter slechte schaduw geeft

Ze vertelden hem toen hij jong was

En geen boom komt in de buurt

Indien niet schaduw met een ander

Er is een kwade bedoeling

Zelfs in de goddelijke wilg

De hooglanders schreeuwen tegen hem

in de laatste bocht

bergwegen

Ze zijn van God en van ons

Stem van de wind die overstroomt

Hé, sluit je ogen

En maakt een kruis van zuchten

Voor zijn vlakte in rust

Wanneer de draaikolk voorbij gaat

Van papier en steen en stof

Ik zeg dat ze 's nachts zingen

De hoge klankdennen

Niets kende de vreemdeling

Van de korte angstige stap

En hij vertrekt met toestemming

Van de ene voet om de andere op te tillen

De hooglanders schreeuwen tegen hem

in de laatste bocht

bergwegen

Ze zijn van God en van ons

bergwegen

Ze zijn van God en van ons

bergwegen

Ze zijn van God en van ons