Za późno - PIH

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

Z ciepłych trzewi zwierząt czytam sekrety swego losu

Mało istotne z punktu widzenia kosmosu

Szary świt na asfalcie rosa

Z przeszłości słyszę krzyk pusta szosa

Klęczę opuszczone ręce szeptem przeklinam bilans

To że umiem zapamiętywać nie zapominać

Krwawy deszcz wiem życie jest krótkie

Żeby poddać się lecz wszystko idzie na czołówkę

Próbuję sam pod górę wtoczyć ten kamień

To jest jak podróż duszy poza ciałem

Tych kilka spraw nie daje spokoju

Ciągła amplituda uczuć i nastrojów

Daleko gdzieś samotnie od swojego domu

To tylko miasto chciwych oczu my nie mamy domów

Nie ucieknę nigdy od demonów

Zabiorę je ze sobą aż do grobu

Nie uratujesz mnie, przeklęty sen (czuję to wiem)

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

Dla tego świata nie ma mnie więcej

Syntetyczna krew w żyłach sztuczne płuco serce

Żal pretensje wszystko poza nami

Na nic wysiłek okupiony łzami

Tu na dole jest tak zimno aseptycznie mokro

Dopada nas kosmiczna pustka samotność

Choćbym nie wiem jak się mył pozostanę brudny

Tu wśród ludzi którzy nie są już ludźmi

Ten fakt na części pierwsze mnie rozkłada

Kolejny obrót ziemi szlag trafił starania

Wilgotne prześcieradło na oślep macam

W powietrzu wisi odór wódy i kaca

Zło pierwotne jest wśród nas tuż za plecami

Przywołujesz je różnymi imionami

Za wszystkie grzechy najcięższa kara

Jak słońce zamiast dawać ciepło bliskim spalam

Nie uratujesz mnie, przeklęty sen (czuję to wiem)

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

Ten koszmar dręczy mnie co noc przypływa fala

Duszę się pod ciężarem własnego ciała

Nie otwiera się powieka

Słowa rodziny dochodzą do mnie z daleka

W drogę bez powrotu Morfeusz mnie zabiera

Jak nieszczerze czasem brzmi rachunek sumienia

I im bardziej docierają do mnie fakty

Czuję w sobie coraz mniej substancji

Nie uratujesz mnie, przeklęty sen

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

Nie uratujesz mnie, przeklęty sen (czuję to wiem)

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

Ik ben verloren voor het leven

Alles is al afgedekt door een trein

Ik heb de kracht niet om te rennen, het duwt me van de rand

Uit de warme ingewanden van dieren las ik de geheimen van mijn lot

Niet erg belangrijk vanuit het oogpunt van ruimte

Grijze dageraad op het dauwasfalt

Van vroeger hoor ik de lege weg schreeuwen

Ik kniel neer met mijn handen naar beneden en fluister vervloek de balans

Dat ik me kan herinneren om niet te vergeten

Bloedregen Ik weet dat het leven kort is

Op te geven maar alles komt op de voorgrond

Ik probeer deze rots zelf de heuvel op te rollen

Het is als een zielenreis buiten het lichaam

Deze paar dingen zitten me dwars

Continue amplitude van gevoelens en stemmingen

Ver weg ergens alleen van mijn huis

Het is gewoon een stad van hebzuchtige ogen, we hebben geen huizen

Ik zal nooit weglopen voor demonen

Ik zal ze meenemen naar het graf

Je gaat me niet redden, vervloekte droom (ik voel het, ik weet het)

Ik ben verloren voor het leven

Alles is al afgedekt door een trein

Ik heb de kracht niet om te rennen, het duwt me van de rand

Er is niets meer van mij voor deze wereld

Synthetisch bloed in aders kunstmatig longhart

Het spijt me voor alles behalve voor ons

Geen moeite betaald met tranen

Het is hier zo koud, aseptisch nat

We worden gegrepen door de kosmische leegte van eenzaamheid

Zelfs als ik niet weet hoe ik me moet wassen, blijf ik vies

Hier tussen mensen die geen mens meer zijn

Dit feit breekt me uit elkaar

Een andere draai van de aarde blies de inspanningen

Ik tast blindelings naar het vochtige laken

De geur van wodka en kater hangt in de lucht

Het primaire kwaad is onder ons net achter onze rug

Je noemt ze met verschillende namen

Voor alle zonden, de zwaarste straf

Net als de zon, in plaats van warmte te geven aan mijn dierbaren, brand ik

Je gaat me niet redden, vervloekte droom (ik voel het, ik weet het)

Ik ben verloren voor het leven

Alles is al afgedekt door een trein

Ik heb de kracht niet om te rennen, het duwt me van de rand

Deze nachtmerrie achtervolgt me elke nacht als er een golf komt

Ik stikt onder het gewicht van mijn eigen lichaam

Het ooglid gaat niet open

De woorden van de familie komen van ver tot me

Morpheus neemt me mee op de weg zonder terugkeer

Hoe oneerlijk klinkt het gewetensonderzoek soms

En hoe meer de feiten mij bereiken

Ik voel steeds minder substantie in mezelf

Je gaat me niet redden, verdomde droom

Ik ben verloren voor het leven

Alles is al afgedekt door een trein

Ik heb de kracht niet om te rennen, het duwt me van de rand

Je gaat me niet redden, vervloekte droom (ik voel het, ik weet het)

Ik ben verloren voor het leven

Alles is al afgedekt door een trein

Ik heb de kracht niet om te rennen, het duwt me van de rand