Sanktuarium - PIH

Sanktuarium — to co w życiu ma znaczenie

Sanktuarium — ja, moje sumienie

Opowieść oparta na faktach

Cień pada, słowa jak łzy, pełna karafka

Przeznaczenie wybrało — mam nawijać

Zagubiony w tych wszystkich delfickich maksymach

Idę jak stoik przez martwych drzew sad

Na Mount Blanc popijając koktajl z kruszonego szkła

Od tylu lat w poszukiwaniu mniejszego zła

W oczach zmian kac, blask, życia kwarc

Łapię się ścian, żeby nie upaść, nie zasnąć

Czarnych rzeka myśli wije mi się pod czaszką

Strateg, mistrz, Bóg w ludzkim ciele

Doskonały umysł, majstersztyk intelekt

Taktyk ułożony, bezbłędny plan

Szachownica, starcie figur, master mind

To prawda, głębia, ład, symetria

Ciemna strona wyłączona

Bez złych emocji, negatywu, żołądka żółci

Leczę się, wychodzę z nałogu destrukcji

Głowę kładę na jej łonie, nie odda tego tusz

Dziś nie cierpię na insomnię, na brak snu

Komunia dusz

Mogę umrzeć na deskach tej sceny, u jej stóp

Będę miał spokojną twarz, gdy opadnie kurz

Tych kilka słów, cały mój świat to ból

Po wyburzonych ścianach zostanie tylko gruz

Gdy chce do światła, nadziei, szczypty wiary

Ta cała nienawiść nasza miłość karmi

Wpędzałem się w choroby na własne życzenie

Mam dla kogo, wierzę że to zmienię

We dwoje w jedynym możliwym dla nas kierunku

Mimo wszystkich moich słabych punktów

Wiem co ludzkie, wiem co boskie

Porzuciłem tamto życie bezpowrotnie

Bez ciężaru awantur, alarmów niefartu

Nadstawiania karku, lecących odłamków

Sanktuarium…

Jak złodziej się wkradł mój dysfunkcjonalny świat

Ty zawsze przytulona do mnie jak wiatr

Czułem się zezłomowany i niestety

Nie miałem odwagi zobaczyć tych kilku rzeczy

Gdziekolwiek jesteś, wiem, że czujesz tak jak ja

Beznadziejne problemy oplatają nasz mały świat

Ostatni raz stałem tam, patrzyłem w okno

Znany mi pejzaż - widok na samotność

O sensie życia monolog, jak palec sam

Próbujesz łapać krew uciekającą z ran

I rozmazany tusz do rzęs, oczy pełne łez

Później twarzą w twarz, na zgodę seks

Gdzieś głęboko we mnie ciężka choroba

Zabijałem szczęście by je reanimować

Oczyścić ciało z toksyn dzisiaj muszę

Heiligdom - wat belangrijk is in het leven

Heiligdom - ik, mijn geweten

Een verhaal gebaseerd op feiten

Een schaduw valt, woorden als tranen, een volle karaf

Het lot heeft gekozen - ik moet praten

Verloren in al deze Delphische stelregels

Ik loop als een stoïcijn door de dode bomen van de boomgaard

Op de Mont Blanc, nippend aan een cocktail van gemalen glas

Al zoveel jaren op zoek naar het minste kwaad

In de ogen van veranderingen, kater, gloed, kwarts van het leven

Ik klamp me vast aan de muren om niet te vallen, niet in slaap te vallen

De rivier van zwarte gedachten kronkelt onder mijn schedel door

Strateeg, meester, God in een menselijk lichaam

Perfecte geest, meesterlijk intellect

Een goed afgeronde tactiek, een foutloos plan

Schaakbord, botsing van stukken, meesterbrein

Dat klopt, diepte, orde, symmetrie

Donkere kant uitgeschakeld

Zonder slechte emoties, negatief, galmaag

Ik ben in behandeling, ik ben aan het herstellen van de verslaving aan vernietiging

Ik legde mijn hoofd op haar schoot, de karkassen geven het niet terug

Vandaag heb ik geen last van slapeloosheid, van gebrek aan slaap

gemeenschap van zielen

Ik kan sterven op de planken van dit podium, aan zijn voeten

Ik zal een rustig gezicht hebben als het stof is neergedaald

Deze paar woorden, mijn hele wereld is pijn

Na de gesloopte muren blijft alleen puin over

Als hij licht, hoop, een snufje geloof wil

Al deze haat voedt onze liefde

Ik maakte mezelf ziek op mijn eigen verzoek

Ik heb iemand voor wie ik geloof dat ik het zal veranderen

Wij tweeën in de enige mogelijke richting voor ons

Ondanks al mijn zwakheden

Ik weet wat menselijk is, ik weet wat goddelijk is

Ik heb dat leven voorgoed verlaten

Zonder de last van rijen, alarmen van pech

Je nek uitsteken, rondvliegende granaatscherven

Heiligdom…

Hoe een dief mijn disfunctionele wereld binnensloop

Je knuffelde altijd tegen me aan als de wind

Ik voelde me gesloopt en helaas

Ik durfde deze paar dingen niet te zien

Waar je ook bent, ik weet dat je je net zo voelt als ik

Hopeloze problemen verstrikken onze kleine wereld

De laatste keer dat ik daar stond, keek ik naar het raam

Een landschap dat ik ken - een uitzicht op eenzaamheid

Een monoloog over de zin van het leven, als een vinger alleen

Je probeert het bloed op te vangen dat uit de wonden ontsnapt

En uitgelopen mascara, ogen vol tranen

Later, face-to-face seks met wederzijds goedvinden

Ergens diep in mij een ernstige ziekte

Ik doodde het geluk om het nieuw leven in te blazen

Ik moet vandaag mijn lichaam ontdoen van gifstoffen