Brud - PIH

Brud, seks, dewiacja, śmierć.\nTo wędrówka przez brud, seks, dewiacje, śmierć\nW biurze podróży wiesz jej nie kupią, wygodnie usiądź\nOna uważa to za mechaniczny akt\nOn czuł już jej strach w szkarłatnych snach\nW kałużach oleju powoli ją topi\nFizyczny wstręt, te jego oczy\nTo typ z tych którym zazwyczaj odmawia\nRedukują ją do otworów w środku ciała\nOstatni klient, bo pada z nóg\nDzień w dzień od roku a przyjechała tu na kciuk, autostopem\nMiasto potrafi być okropne\nPrzez te noce wygasł popęd i życia błysk\nJak każdy Ikar spadła na pysk\nOn ma co do niej swój plan\nUderzyć tępym narzędziem w zgięty kark\nTym czasem czuje po poprzednim kliencie\nKwaśno-słodkie tudzież gorzkie napięcie\nZlizuje z wnętrza jej ud stróżkę potu\nNa wargach lubi czuć dziwny nie pokój\nChoć jest dla niego gnidą ludzkiego rodzaju\nHaremową dive chce zabrać dziś do raju\nObejmuje go udami gdy on pluje jej do ust\nObelgami głaszcze, gniecie biust\nChoć ma w sobie pięciomiesięczny płód\nNie zobaczy jutra — to ostatnia kamasutra\nMarny kochanek ma kilka atutów\nFasony w samochodzie do wywabiania trupów\nDłuto i nóż, który jak w masło wejdzie\nDo tego ból, najdoskonalsze narzędzie\nJą już to nie bawi, widać po jej twarzy\nGdy mówi że za rok odmówi za nią kadysz\nA złogi tłuszczu, które nazywa ciałem\nZamieni w lepkie ochłapy, zwyrodnialec\nDziwka chce uciec, nie ma którędy\nUśmiech rozpaczy ukazuje sztuczne zęby\nKraina chorób, śmierci jej fatum\nSerce odmierza kadencje rosnącego strachu\nCios wygina kręgosłup, oczy stawia w słup\nNie czuję już stóp\nDłutem w kark orzeknie coroner\nNie miała nic na swoją obronę\nDwanaście godzin temu patrząc na trupa powie\nHemoliza utrwalone plamy opadowe\nDla oprawcy to nie są rzeczy nowe\nZ jego ręki jej głowa bierze rozwód z tułowiem\nObcy ból, obcy strach, obcy wstręt\nKrew tryska na plakat Sharon Tate\nOd łona robi cięcie aż po mostek\nZna to dobrze jak dewot Paternoster\nMoże docenisz teraz jej piękne wnętrze\nA ona odda Ci serce w dobre ręce\nGdy krwi skrzepy zalepiają jej plecy\nTruchło zdradza przed nim sekrety\nBrandzluje się nad nim a jego lewy but\nWyciska powietrze z jej nie po słuszych płuc\nDziecko z bebechów wrzuca do klozetu\nTo miejsce poznaje dziś dzieje grzechów\nW tle jego uśmiechu wymowna scena\nŚmierć zasypiania zamiast narodzin budzenia\nZ miną świętego wychodzi z bloku\nW kieszeni pukiel włosów, kiep zgaszony w oku\nW szoku, prasa o tym «koszmar»\nNie jeden przeczyta pijąc kawę do tosta\nNarzędzia do garażu z domu zabierze\nW każdym z nas czai się jakieś zwierze\nW bólu pod skorupą brudu jej twarz zastygła\nNie skończyła pracy, która dawno obrzydła\nLudzkie współczucie i łzy warte są tyle\nCo jej krzyk w godzinę śmierci, bez znaczenia