Maquila - Pedro Guerra

Una mujer sentada

Agazapada y sola

Contra la fría noche

Que tiene un pie en la aurora

Lleva un pañuelo negro

Silencio en la mirada

Cuando se sube al coche

Se queda adormilada

Trabajará diez horas

Y ganará tres euros

Quinientos transistores

Ensamblarán sus dedos

Un ruido de engranaje

Se escucha en la maquila

Seiscientas manos tejen

Al despuntar el día

Y cada vez, el miedo

La oscuridad las nombra

Algunas nunca vuelven

Y todas mueren solas

Una mujer sentada

Junto a la mesa, sola

Escucha conmovida

El hilo de la historia:

Príncipes y princesas

De la radionovela

Nacidos en el barro;

Hoy brillan como estrellas

Mira la radio y piensa

Que se gastó el ahorro:

Meses, semanas, días…

Guardando poco a poco

Mira la radio y piensa

En cuántas, como ésa

Se escapan de sus dedos

Cada mañana… piensa

Y cada vez el miedo

La oscuridad las nombra

Algunas nunca vuelven

Y todas mueren solas

een zittende vrouw

gehurkt en alleen

Tegen de koude nacht

Wie heeft één voet in de dageraad

Hij draagt ​​een zwarte sjaal

Stilte in de look

Als je in de auto stapt

ze valt in slaap

zal tien uur werken

En jij wint drie euro

vijfhonderd transistors

Ze zullen hun vingers verzamelen

Een versnellingsgeluid

Het wordt gehoord in de maquila

Zeshonderd handen weven

bij zonsopgang

En elke keer, de angst

De duisternis noemt ze

sommigen komen nooit meer terug

En ze sterven allemaal alleen

een zittende vrouw

Alleen aan tafel

luister ontroerd

De rode draad van het verhaal:

Prinsen en prinsessen

Uit de soapserie

Geboren in de modder;

Vandaag schitteren ze als sterren

Kijk naar de radio en denk na

Dat de besparingen zijn besteed:

Maanden, weken, dagen...

Beetje bij beetje sparen

Kijk naar de radio en denk na

In hoeveel, zoals dat

Ze glippen door je vingers

Elke ochtend... denk

En elke keer de angst

De duisternis noemt ze

sommigen komen nooit meer terug

En ze sterven allemaal alleen