Cantoria - Paulinho da Viola

Amar é um dom, há que saber o tom

E entoar bem certo a melodia

O povo enxerga a luz de uma voz sincera

E canta com ela em sintonia

Cantar é uma luz, um enfunar de velas

É compreender a canção como um navio

Que vai zarpando, ignorando mapas

Tocando as águas que nem harpas

Por conta do destino

Compor, saibam vocês, é mais que um desatino

Esmiuçar a dor, fio a pavio

Ofício que deságua o sofrimento

É escoar-se inteiro como um rio

E eu me ponho a compor feito um cigano

Que busca noutra luz seu próprio lume

E me pergunto quem é mais insano

Se eu, um rouxinol

Liefhebben is een geschenk, je moet de toon kennen

En de melodie heel goed zingen

De mensen zien het licht van een oprechte stem

En zingt met haar in afstemming

Zingen is een licht, een vulling met kaarsen

Het is het lied begrijpen als een schip

Dat zeilt, kaarten negerend

Het water bespelen als harpen

Vanwege de bestemming

Componeren, weet je, is meer dan onzin

Onderzoek de pijn, draad voor lont

Ambacht dat lijden afvoert

Het stroomt in zijn geheel als een rivier

En ik componeer als een zigeuner

Die in een ander licht zijn eigen vuur zoekt

En ik vraag me af wie er meer krankzinnig is?

Als ik een nachtegaal