Silent - Paula Cole

When Karl and his sister, united me in their tribe

I felt a strength in numbers embolding my shyness

I laughed at other people

At their bodies, at their hair

I became the vicious girl inside parroting her despair

And one day cold as calculation, Karl went too far

Intentional in his hurting, physical in his war

To the shyest one of all of us

The tenderest lonely heart

I watched in horror, helpless, silent, as the moment passed me, gone

Flying to the world tour, 25 and free

With condescending attitudes, from British men in cliques

When I imbibed too much Schnapps one night, in a Swiss hotel

One tour manager, felt this was the green light, pressed me down

On the bed, by my surprise, dick and tongue pressed hard

What a sad excuse of a man, thinking this what one does

Showing him out with deep disdain I kept the truth concealed

Cutting myself off from my own feelings, I kept on in silent hurt

My introversion in the kitchen, 30 years past, amongst the Moms

I don’t share with them my secrets, staying safe from all their gossip

Their husbands in the parlor, Huddled close together

Palpable discomfort when I join them in their circle

Looking for a conversation I listen to them speak

Jockeying one-upmanship, subconscious insecurity

I add my twenty cents to the room — how flatly it does land

Unaccustomed to a woman of mind, they wish to conquer me instead

«Hush, child!" — I hear my great grandmother whisper in my mind

It remains as relevant today here amongst this boring party

I don’t know where I stand

I go rogue, go quiet quicksand

Folding into myself, losing voice, to a moment passed again

Absorbing painful lessons, standing on my ground

I advocate, I’m blue in the face, I’m the leader of the crowd

But inside I’m a coward, still the little girl

Bystanding in my silence next to Karl bullying her

For nothing is so simple, the bully is the weak

Afraid to be tormented, tormenting for pre-empting

For Karl yearned for Father, for love, for attention

He acted out the monster inside his lonely hurting

There is never enough love, there is never enough listening

There is never enough of our mothers, to give us all we’re missing

I took on the silence, mandated by generations

But no more shall I be the mute and deaf and dumb submissive

Toen Karl en zijn zus me verenigden in hun stam

Ik voelde een kracht in het aantal dat mijn verlegenheid aanmoedigde

Ik lachte om andere mensen

Op hun lichaam, op hun haar

Ik werd het gemene meisje vanbinnen dat haar wanhoop nasprak

En op een dag koud als berekening, ging Karl te ver

Opzettelijk in zijn pijn, fysiek in zijn oorlog

Aan de meest verlegen van ons allemaal

Het tederste eenzame hart

Ik keek met afschuw toe, hulpeloos, stil, terwijl het moment aan me voorbij ging, weg

Vliegen naar de wereldtournee, 25 en gratis

Met neerbuigende houding, van Britse mannen in kliekjes

Toen ik op een avond te veel Schnaps at, in een Zwitsers hotel

Een tourmanager, voelde dat dit het groene licht was, drukte me naar beneden

Op het bed, tot mijn verbazing, werden lul en tong hard ingedrukt

Wat een triest excuus van een man, denkend dit wat men doet

Ik liet hem met diepe minachting zien en hield de waarheid verborgen

Ik sneed mezelf af van mijn eigen gevoelens en bleef in stilte gekwetst

Mijn introversie in de keuken, 30 jaar geleden, onder de moeders

Ik deel mijn geheimen niet met hen en blijf beschermd tegen al hun roddels

Hun echtgenoten in de salon, dicht bij elkaar gedoken

Voelbaar ongemak wanneer ik me bij hen in hun kring vervoeg

Op zoek naar een gesprek Ik luister naar wat ze zeggen

Jockeying one-upmanship, onbewuste onzekerheid

Ik voeg mijn twintig cent toe aan de kamer - hoe plat het landt

Niet gewend aan een vrouw van geest, willen ze mij in plaats daarvan veroveren

"Stil, kind!" — Ik hoor mijn overgrootmoeder in mijn gedachten fluisteren

Het blijft vandaag net zo relevant hier tussen dit saaie feest

Ik weet niet waar ik sta

Ik ga schurk, ga rustig drijfzand

In mezelf vouwend, stem verliezend, tot een moment dat weer voorbij is

Pijnlijke lessen absorberen, op mijn grond staan

Ik pleit voor, ik ben blauw in het gezicht, ik ben de leider van de menigte

Maar van binnen ben ik een lafaard, nog steeds het kleine meisje

In mijn stilte naast Karl staan ​​die haar pest

Want niets is zo eenvoudig, de pestkop is de zwakke

Bang om gekweld te worden, kwellend om vooruit te lopen

Want Karl verlangde naar Vader, naar liefde, naar aandacht

Hij speelde het monster na in zijn eenzame pijn

Er is nooit genoeg liefde, er is nooit genoeg luisteren

Er is nooit genoeg van onze moeders om ons alles te geven wat we missen

Ik nam de stilte op mij, opgelegd door generaties

Maar ik zal niet meer de stomme en dove en stomme onderdanige zijn