Тишина - Ольви

Дни и ночи слились воедино.

То ли наяву, то ли во сне

Смерть моя течет неторопливо,

Растекаясь в каждом новом дне.

Маски в этом мире неизменны,

Я их изучил все, как одну.

Жив я или мертв — мне неизвестно —

То ли все во сне, то ль наяву…

Тишина так давит по утрам,

Я не знаю, как бороться с этой болью.

Как в тумане, я ищу твои глаза,

Все время забывая, что я проклят тобою.

Выхожу на улицу, врезаюсь в прохожих,

Прячу мысли от случайных людей,

Как рыба на суше, хватаю ртом воздух,

Запутавших в сетях забытых страстей.

И так я теку сквозь время,

А время течет сквозь меня,

И хочется слиться с тенью,

Но нельзя…

Я ненавижу серость дней

И разбиваю зеркала,

Где образ неба все светлей,

Чем больше я схожу с ума.

Я ни о чем не говорю,

Ты знаешь все и так — прости,

Что оказавшись на краю,

Отрекся от твоей любви…

Твоей любви…

Пустые перекрестки, я теряю память:

Новые миры с чистого листа.

Смотрю по сторонам — что меня пугает:

Вечная война или красота?

Линии с ладоней стираются под вечер,

Сны прошедших жизней воскресают среди дня,

Я вглядываюсь в лица и вижу бесконечность

И снова забываю, что меня ты прокляла.

И так я теку сквозь время,

А время течет сквозь меня,

И страх тем будет сильнее,

Чем слабей буду я…

И так я теку сквозь время,

А время течет сквозь меня,

И возможно я в бога бы верил,

Если бы им не был я…

Dagen en nachten versmolten tot één.

Of het nu in werkelijkheid is, of in een droom

Mijn dood stroomt langzaam

Verspreidt zich in elke nieuwe dag.

Maskers in deze wereld zijn onveranderd,

Ik heb ze allemaal als één bestudeerd.

Of ik levend of dood ben - ik weet het niet -

Ofwel alles is in een droom, of in werkelijkheid...

Stilte is zo benauwend in de ochtend

Ik weet niet hoe ik met deze pijn om moet gaan.

Als in de mist zoek ik naar je ogen,

Al die tijd vergetend dat ik door jou vervloekt ben.

Ik ga de straat op, ik bots op voorbijgangers,

Gedachten verbergen voor willekeurige mensen

Als een vis op het land hap ik naar lucht,

Verstrikt in netwerken van vergeten passies.

En zo stroom ik door de tijd

En de tijd stroomt door me heen

En ik wil samensmelten met de schaduw,

Maar je kunt niet...

Ik haat de saaiheid van dagen

En ik breek spiegels

Waar het beeld van de lucht helderder wordt,

Hoe meer ik gek word.

ik praat nergens over

Je weet alles en dus - het spijt me

Dat aan de rand,

Doe afstand van je liefde...

Je liefde...

Lege kruispunten, ik verlies mijn geheugen:

Nieuwe werelden vanaf nul.

Ik kijk om me heen - wat me bang maakt:

Eeuwige oorlog of schoonheid?

De lijnen van de handpalmen worden 's avonds gewist,

Dromen van vorige levens komen midden op de dag tot leven

Ik tuur in gezichten en zie oneindigheid

En weer vergeet ik dat je me vervloekt hebt.

En zo stroom ik door de tijd

En de tijd stroomt door me heen

En de angst zal sterker zijn

Hoe zwakker ik ben...

En zo stroom ik door de tijd

En de tijd stroomt door me heen

En misschien zou ik in God geloven,

Als het niet voor mij was...