Последнее небо - Ольви

…И мерзко, и страшно, и сил нет бороться…

Он гнил в полутьме коммунального склепа,

Сожженный лучами последнего солнца,

Раздавленный весом последнего неба…,

Он, трижды крещеный в кровавой купели,

Он, трижды распятый, отпетый, омытый,

Смотрел, как за окнами годы летели,

И слушал, как звали гранитные плиты…

И память уносит в далекое лето,

Где воздух горел и дрожал…

Война позади, но украли победу

Которую ты одержал…

И слышен сквозь годы приказ командира:

Живи!

Не сдавайся солдат!

Но вечным огнем полыхает над миром

Последнего неба закат…

Вчера расползлось и ушло, не простившись.

Сегодня воняло вокзальным сортиром.

А завтрашний день умирал, не родившись,

Отравленный ядом последнего мира.

От прежнего храма — кресты да обломки,

От прежнего бога — вино да облатки,

От гордого рода — засранцы-потомки,

От древних курганов — могильные грядки

Он слушал, как сердце прерывисто бьется,

Давился кусками последнего хлеба,

И плакал при свете последнего солнца,

Под пристальным взглядом последнего неба.

А где-то старуха с глазами ребенка

Идет по дорогам страны

И в сумке потертой несет похоронку

С давно завершенной войны…

... En gemeen, en eng, en er is geen kracht om te vechten ...

Hij rotte weg in het halfduister van de gemeenschappelijke crypte,

Verbrand door de stralen van de laatste zon,

Verpletterd door het gewicht van de laatste lucht...

Hij, driemaal gedoopt in een bloedige doopvont,

Hij, driemaal gekruisigd, verstokte, gewassen,

Ik zag hoe de jaren voorbij vlogen buiten de ramen,

En luisterde naar de namen van de granieten platen...

En de herinnering neemt je mee naar een verre zomer,

Waar de lucht brandde en beefde...

De oorlog is voorbij, maar ze hebben de overwinning gestolen

die jij hebt gewonnen...

En door de jaren heen wordt het bevel van de commandant gehoord:

Live!

Geef niet op soldaat!

Maar eeuwig vuur laait over de wereld

Laatste hemel zonsondergang...

Gisteren verspreidde het zich en vertrok zonder afscheid te nemen.

Vandaag stonk het naar het stationstoilet.

En morgen zou sterven zonder geboren te worden,

Vergiftigd door het gif van de laatste wereld.

Van de voormalige tempel - kruisen en puin,

Van de voormalige god - wijn en wafels,

Van een trotse familie - klootzakken-afstammelingen,

Van oude grafheuvels - grafbedden

Hij luisterde naar zijn hart met tussenpozen kloppen,

Verstikkend in stukjes van het laatste brood,

En weende in het licht van de laatste zon,

Onder de blik van de laatste hemel.

En ergens een oude vrouw met de ogen van een kind

Wandelingen langs de wegen van het land

En in een sjofele tas draagt ​​een begrafenis

Van de langdurige oorlog...