Mar - Natalia Oreiro

Cuentan que se march,

una tarde gris y en el mar su barca se perdi.

Cuentan que l dej a su amada Helena

y en su vientre una historia de dos.

Y las lunas pasaban, y ella nombres buscaba,

dibujando en la arena, esperando estaba Helena.

Naufragio de un amor, a la deriva sin horizonte,

sal, mar y espera, regreso de primavera.

Le rog a Lemasha, tejer con sus cabellos una red,

tan grande como el mar, cuentan que,

el volvi como una estrella que a su amada ilumin.

Todava lo espera, anochece en la rivera,

cada estrella que pasa, su esperanza vuelve a casa.

Naufragio de un amor, a la deriva sin horizonte,

sal, mar y espera, regreso de primavera.

Ze zeggen dat hij wegging,

Op een grijze middag en in de zee was zijn boot verdwaald.

Ze zeggen dat hij zijn geliefde Helena heeft verlaten

en in haar baarmoeder een verhaal van twee.

En de manen gingen voorbij, en ze zocht naar namen,

tekenend in het zand, wachtend was Helena.

Schipbreuk van een liefde, op drift zonder horizon,

zout, zee en wacht, terugkeer van de lente.

Ik smeekte Lemasha om een ​​net met haar haar te weven,

zo groot als de zee, zeggen ze,

Hij kwam terug als een ster die zijn geliefde verlichtte.

Wacht nog steeds op hem, de avond valt op de rivieroever,

elke ster die voorbijgaat, keert zijn hoop terug naar huis.

Schipbreuk van een liefde, op drift zonder horizon,

zout, zee en wacht, terugkeer van de lente.