Der Clochard - Mireille Mathieu

Sein Bett ist die Bank, sein Zimmer der Park,

Hier lebt er ohne Sorgen

Er nimmt jeden Tag, so wie er grade kommt,

Was kümmert ihn das morgen.

Er liebte das Leben

Und war fast ein Held

Im süßen Rausch der Jugend.

Heute ist er ein niemand,

Allein, ohne Geld,

Verloren auf dieser Welt.

Sie nannten ihn nur den alten Clochard,

Wer kennt ihn, wer weiß wer er war,

Vielleicht nur ein Mensch mit zuviel Gefühl,

Doch ohne Chancen.

Heute ist er nur noch ein alter Clochard

Und sein Mantel ist grau wie sein Haar,

Und kälter als Regen und Schnee ist sein Herz,

Denn er ist einsam, der Clochard.

Mal steht er verträumt

Im Großstadtverkehr

Und spielt Akkordeon.

Die rastlose Welt versinkt um ihn her

Und schwebt wie Herbstlaub davon.

Gedankenverloren bleibt manch einer stehen

Und lauscht den alten Liedern.

Und fällt eine Münze in seinen Hut,

Dann spielt er immer wieder.

Sie nannten ihn nur den alten Clochard,

Wer kennt ihn, wer weiß wer er war,

Vielleicht nur ein Mensch mit zuviel Gefühl,

Doch ohne Chancen.

Heute ist er nur noch ein alter Clochard

Und sein Mantel ist grau wie sein Haar,

Und kälter als Regen und Schnee ist sein Herz,

Denn er ist einsam, der Clochard.

Sie nannten ihn nur den alten Clochard,

Wer kennt ihn, wer weiß wer er war,

Vielleicht nur ein Mensch mit zuviel Gefühl,

Doch ohne Chancen.

Heute ist er nur noch ein alter Clochard

Und sein Mantel ist grau wie sein Haar,

Und kälter als Regen und Schnee ist sein Herz,

Denn er ist einsam, der Clochard.

Sie nannten ihn nur den alten Clochard…

Zijn bed is de bank, zijn kamer is het park,

Hier leeft hij zonder zorgen

Hij neemt elke dag zoals hij komt

Wat maakt het hem uit morgen.

Hij hield van het leven

En was bijna een held

In de zoete bedwelming van de jeugd.

Vandaag is hij een niemand

alleen zonder geld

Verloren in deze wereld.

Ze noemden hem net de oude Clochard,

Wie kent hem, wie weet wie hij was,

Misschien gewoon een persoon met teveel gevoel

Maar zonder kans.

Vandaag is hij gewoon een oude clochard

En zijn mantel is grijs als zijn haar,

En kouder dan regen en sneeuw is zijn hart,

Omdat hij eenzaam is, de Clochard.

Soms staat hij dromerig

In het grote stadsverkeer

En speelt accordeon.

De rusteloze wereld zinkt om hem heen

En drijft weg als herfstbladeren.

Sommige mensen staan ​​stil, in gedachten verzonken

En luister naar de oude liedjes.

En als er een munt in zijn hoed valt,

Dan speelt hij nog een keer.

Ze noemden hem net de oude Clochard,

Wie kent hem, wie weet wie hij was,

Misschien gewoon een persoon met teveel gevoel

Maar zonder kans.

Vandaag is hij gewoon een oude clochard

En zijn mantel is grijs als zijn haar,

En kouder dan regen en sneeuw is zijn hart,

Omdat hij eenzaam is, de Clochard.

Ze noemden hem net de oude Clochard,

Wie kent hem, wie weet wie hij was,

Misschien gewoon een persoon met teveel gevoel

Maar zonder kans.

Vandaag is hij gewoon een oude clochard

En zijn mantel is grijs als zijn haar,

En kouder dan regen en sneeuw is zijn hart,

Omdat hij eenzaam is, de Clochard.

Ze noemden hem net de oude Clochard...