Akropolis Adieu - Mireille Mathieu

Es war September in Athen,

der letzte Abend war so leer.

sie fragte ihn: Wann kommst du wieder?

Da sagte er: Vielleicht nie mehr.

Akropolis adieu!

Ich muss geh’n,

die weißen Rosen sind verblüht,

was wird gescheh’n?

Ich wär' so gern geblieben.

Akropolis adieu!

Ein fremder Wind weht übers Meer,

und morgen sind wir schon allein.

Komm lass' uns tanzen,

vergiss die Sorgen.

Es wird vielleicht nie mehr so sein.

Akropolis adieu!

Ich muss geh’n

die weißen Rosen sind verblüht

was wird gescheh’n?

Ich wär so gern geblieben.

Akropolis adieu !

Lalalalalalalalala…

Akropolis adieu!

Ich muss geh’n,

die weißen Rosen sind verblüht,

was wird geschehn?

Ich wär' so gern geblieben.

Akropolis adieu!

Akropolis adieu!

Het was september in Athene,

de laatste avond was zo leeg.

ze vroeg hem: wanneer kom je terug?

Toen zei hij: Misschien nooit meer.

Akropolis vaarwel!

Ik moet gaan,

de witte rozen zijn vervaagd

wat zal er gebeuren

Ik was graag gebleven.

Akropolis vaarwel!

Een vreemde wind waait over de zee,

en morgen zijn we alleen.

Kom op laten we dansen

vergeet de zorgen

Het zal misschien nooit meer hetzelfde zijn.

Akropolis vaarwel!

ik moet gaan

de witte rozen zijn vervaagd

wat zal er gebeuren

Ik was graag gebleven.

Akropolis vaarwel!

Lalalalalalalala…

Akropolis vaarwel!

Ik moet gaan,

de witte rozen zijn vervaagd

wat zal er gebeuren

Ik was graag gebleven.

Akropolis vaarwel!

Akropolis vaarwel!