Two Dreamers - MC Frontalot

I live in Baghdad.

I had a million dollars.

After that last bad investment, I live in squalor.

Still got a grandiose house, but it’s run down.

Jackals take possession of it promptly at sundown,

on account of the holes in the walls.

So, I sleep in the yard.

Huddled by the fountain, ground is keeping it hard.

I’d be deeply alarmed if I weren’t so depressed.

Keep an eye on the stars, I guess.

Get some rest.

As I drift off, feel like I hear a voice whispering,

«Despair in due time, take comfort in the interim.»

I’m listening.

«Step to the west in the early air.

Your fortune is in Cairo.

Regain it if you journey there.»

Oh no, I don’t know if I could trust a dream.

Has one ever been what it seems?

Oh no, I don’t know if I could trust a dream,

what it keeps on promising.

Cairo is quite a ways away.

I’m hitch-hiking on carts, got my vulnerable parts displayed:

my neck, my hope, and my desperation.

By the time I get to Damascus, half sick with exasperation

at my own propensity for delusion.

Some dreams are visions, but only illusions.

And with my sandal worn to nothing, wander past a pyramid.

This is Cairo, isn’t it?

Wonder where my treasure’s hid?

It isn’t in front of me.

Well, okay.

I take a seat,

get arrested immediately for vagrancy.

This my reward for venturing abroad:

chuck me in the clink, lash me to sleep with a palm rod.

Three days later, dragged before the magistrate,

thirty-fifth most important dude in the caliphate.

Asks me why I came so far if I’ve got nothing

to my name but my gumption.

I explain how I’ve got crushing

doubts, about my faith in a voice that had come in the night.

He laughs in my face, his hind teeth are bright white.

Says he had that dream — of Baghdad — thrice,

and the voice in it, offering specific advice:

«Seek a high style manor where a jackal is lord,

dig up a fortune in the courtyard.»

This he ignored,

as he assured me any wise man would.

Guess I’m silly, then.

Back to Baghdad, unearth my new millions.

Ik woon in Bagdad.

Ik had een miljoen dollar.

Na die laatste slechte investering leef ik in ellende.

Ik heb nog steeds een grandioos huis, maar het is vervallen.

Jakhalzen nemen het bij zonsondergang onmiddellijk in bezit,

vanwege de gaten in de muren.

Dus ik slaap in de tuin.

Ineengedoken bij de fontein, houdt de grond het moeilijk.

Ik zou diep gealarmeerd zijn als ik niet zo depressief was.

Houd de sterren in de gaten, denk ik.

Rust wat uit.

Terwijl ik wegdrijf, heb ik het gevoel dat ik een stem hoor fluisteren,

"Wanhoop te zijner tijd, troost in de tussentijd."

Ik luister.

«Stap naar het westen in de vroege lucht.

Je fortuin ligt in Caïro.

Krijg het terug als je erheen reist.»

Oh nee, ik weet niet of ik een droom zou kunnen vertrouwen.

Is iemand ooit geweest wat het lijkt?

Oh nee, ik weet niet of ik een droom zou kunnen vertrouwen,

wat het belooft.

Caïro is nogal een eind weg.

Ik ben aan het liften op karren, mijn kwetsbare delen worden weergegeven:

mijn nek, mijn hoop en mijn wanhoop.

Tegen de tijd dat ik in Damascus aankom, half ziek van ergernis

op mijn eigen neiging tot waanvoorstellingen.

Sommige dromen zijn visioenen, maar slechts illusies.

En met mijn sandaal tot niets gedragen, dwaal ik langs een piramide.

Dit is Caïro, nietwaar?

Vraag je je af waar mijn schat is verborgen?

Het ligt niet voor mijn neus.

Nou, oké.

ik ga zitten,

onmiddellijk gearresteerd worden voor landloperij.

Dit is mijn beloning als ik me in het buitenland waag:

gooi me in het gerinkel, zweer me in slaap met een palmstang.

Drie dagen later, voor de magistraat gesleept,

vijfendertigste belangrijkste kerel in het kalifaat.

Vraagt ​​me waarom ik zo ver ben gekomen als ik niets heb?

naar mijn naam, maar mijn gumption.

Ik leg uit hoe ik verpletterend ben

twijfels, over mijn geloof in een stem die in de nacht was gekomen.

Hij lacht me uit, zijn achtertanden zijn helderwit.

Zegt dat hij die droom - van Bagdad - driemaal had,

en de stem erin, met specifiek advies:

«Zoek een hoogstaand landhuis waar een jakhals heer is,

een fortuin opgraven op de binnenplaats.»

Dit negeerde hij,

zoals hij me verzekerde dat elke wijze man zou doen.

Denk dat ik dan dom ben.

Terug naar Bagdad, vind mijn nieuwe miljoenen.