Gold Locks - MC Frontalot

Young cub, this is the story of how you must never neglect

(no matter how preoccupied your nascent intellect)

to keep in mind doors!

And close them behind you.

Any time you leave one ajar, she might find you.

I describe: human girl with wealth for hair,

ghosts for eyes, who wanders woods.

Bears, beware.

Through any doorway no closure obstructs,

she wanders out of hunger.

If she sees you, eats you up.

Bear cub tallow scone with a honeydew butterwhip;

consommé from your bones and your cartilage;

fennel-mint sausages ground from your lungs;

hollandaise all atop your remains by the time that she’s done.

It’s why we leave porridge sitting,

case she makes it through an entryway, cold jaws dripping,

her saliva unremitting and her soul corrupt.

(She could eat that instead of you, little cub.)

Gold Locks

gets in through your open door,

stalks across the parlor floor,

creeping on her brunch.

Let’s hope

she has had her fill,

won’t be lingering here still,

seeking out her brunch.

Amber alert: call the fairy tale amber lamps

'cause this banana-colored-haired girl’s bananas, stabbing bears.

Beware of the bear hugs.

I’ll kill you with my bare hands

when you’re barely sleeping, tear your lungs and leave you barren chest.

Don’t believe the tales they told you where the humans win?

I’ll take your humerus and feed it to my human friends.

Eyes luminous, voice is very soothing, yes.

I’ll break and enter with entitlement that few possess.

I’ll go crying through the forest and the woods,

to the farmers in the village with an armful of goods.

And by an armful of goods, I mean meat.

And I mean your little bear cub arms and your feet.

So better promise to your mama: leave the door locked.

'Cause you don’t want to be at the base of a farmer’s tall pot.

Don’t mean to scare you, I really need to warn you:

watch out for the frock 'cause Goldilocks is coming for you.

Calm, calm, little bear.

Settle down deep in your blanketing.

Yes, she’s lurking, but best remain sanguine.

She’s not angry at you, just hungry.

People don’t have feelings like bears, honey,

they’re supernatural creatures that eat without cease,

and they keep bound books full of us recipes,

and this one freezes our hearts on return to the lair.

What if she’s gotten in and she’s still there?

Don’t clutch the blanket, she visits when we’re absent.

That and your absentmindedness acts as an attractant.

One moment’s diligence is all it takes to defend

your mother and me and yourself from an unwelcome end.

All of her human friends, they could bring mimosa.

Goldie gets her knives in you, might invite them all over

to the spot that she found for brunch.

It could happen if you leave the door open just once.

Jonge welp, dit is het verhaal van hoe je nooit mag verwaarlozen

(hoe je ook bezig bent met je ontluikende intellect)

om rekening te houden met deuren!

En sluit ze achter je.

Elke keer dat je er een op een kier laat staan, kan ze je vinden.

Ik beschrijf: menselijk meisje met rijkdom voor haar,

geesten voor ogen, die door bossen dwaalt.

Beren, pas op.

Door elke deuropening blokkeert geen sluiting,

ze dwaalt af van de honger.

Als ze je ziet, eet ze je op.

Berenwelp talg scone met een honingdauw boterzweep;

consommé van je botten en je kraakbeen;

venkel-muntworstjes gemalen uit je longen;

hollandaise allemaal bovenop je stoffelijk overschot tegen de tijd dat ze klaar is.

Daarom laten we pap zitten,

als ze door een ingang komt, koude kaken druipen,

haar speeksel niet aflatende en haar ziel corrupt.

(Ze zou dat kunnen eten in plaats van jou, kleine welp.)

Gouden sloten

komt binnen door je open deur,

stengels over de vloer van de salon,

kruipend op haar brunch.

Laten we hopen

ze heeft het naar haar zin gehad,

zal hier niet blijven hangen,

op zoek naar haar brunch.

Amber alert: noem de sprookjes amberkleurige lampen

want de bananen, stekende beren van dit banaankleurige meisje.

Pas op voor de berenknuffels.

Ik vermoord je met mijn blote handen

als je nauwelijks slaapt, scheur je longen en laat je onvruchtbare borst achter.

Geloof je de verhalen die ze je vertelden niet waar de mensen winnen?

Ik neem je opperarmbeen en voer het aan mijn menselijke vrienden.

Ogen lichtgevend, stem is erg rustgevend, ja.

Ik zal breken en binnenkomen met het recht dat maar weinigen bezitten.

Ik ga huilend door het bos en de bossen,

aan de boeren in het dorp met een armvol goederen.

En met een armvol goederen bedoel ik vlees.

En ik bedoel je kleine berenwelparmen en je voeten.

Dus beloof je moeder maar beter: laat de deur op slot.

Omdat je niet aan de basis van de grote pot van een boer wilt staan.

Ik wil je niet bang maken, ik moet je echt waarschuwen:

pas op voor de jurk, want Goudlokje komt je halen.

Kalm, kalm, kleine beer.

Ga diep in je deken zitten.

Ja, ze ligt op de loer, maar blijf het beste optimistisch.

Ze is niet boos op je, ze heeft alleen honger.

Mensen hebben geen gevoelens zoals beren, schat,

het zijn bovennatuurlijke wezens die onophoudelijk eten,

en ze houden gebonden boeken vol met onze recepten,

en deze bevriest onze harten bij terugkeer naar het hol.

Wat als ze is binnengekomen en ze is er nog steeds?

Houd de deken niet vast, ze komt langs als we afwezig zijn.

Dat en je verstrooidheid werkt als een aantrekkingskracht.

Eén moment ijver is alles wat nodig is om te verdedigen

je moeder en ik en jezelf van een ongewenst einde.

Al haar menselijke vrienden kunnen mimosa meenemen.

Goldie haalt haar messen in je, nodigt ze misschien overal uit

naar de plek die ze vond voor de brunch.

Het kan gebeuren als je de deur maar één keer open laat.