Final Boss - MC Frontalot

Yo!

I crack the whip, you play the game.

Every encounter that’s obstructionary comes in my name,

so that you came to become obsessed with my location.

Clues to my identity: denied to the impatient.

Step up!

I sense you’re on the precipice of something.

Me, I’m on the brink of delivering your lumpings:

make you load your save up for the fifty fifth time,

make you scroll through unskippable dialog lines,

and you still ain’t any closer to discovering why.

Got technology for lackeys that can hover and fly.

Got them other two guys in their sights and apt to wreck them.

Give the beatdown to you quicker than your finger in Tekken.*

I crack the whip, you play the game…

you’re not going to get the final boss tamed.

Elevated?

I don’t give a drip if you celebrate it.

Every time you level up it’s 'cause I delegated

your demise to the wrong size of minions.

Got a bigger batch coming.

Statisticians got a dim opinion

of your chance to survive.

Make your time.

I got a hundred billion of them and they’re standing in line

to make you shine light out your special move hole

(cause you got hit so hard by the energy bolt).

And it’s a moat you can’t cross, a key you can’t get.

Ain’t done the right NPC’s subquest yet.

Got to collect bullshit that I done littered in the realm.

I aim the whole game at you to fatigue and overwhelm.

Final boss is the be-all end-all class of society:

very exclusive but not higher than me.

All the sobriety

of the day and age might prove indecent,

cause me to find and strangle the baby of Jackie Gleason.**

But then I’m evil and puissant, unpleasant and bent on my ends.

At the final reckoning: too late to make amends.

It’s too late to make friends;

I’m infuriated already.

Primest cut of minion, double-corrugated and steady,

stands between Fe and Fi, so go whistle.

Go huddle a hobo corpse.

Nestle his bristle.

This towers as your obstacle: my will will never bend!

Doesn’t matter how you struggle, never gets you past the end.

I crack the whip, you play the game…

you’re not going to get the final boss tamed.

I crack the whip, you play the game…

How can you defeat me, you don’t even know my name?

«…aw, boot skidoot.

You gotta get outta here.»

Hé!

Ik breek de zweep, jij speelt het spel.

Elke ontmoeting die hinderlijk is, komt in mijn naam,

zodat je geobsedeerd raakte door mijn locatie.

Aanwijzingen voor mijn identiteit: geweigerd aan de ongeduldige.

Stap op!

Ik voel dat je op de afgrond staat van iets.

Ik, ik sta op het punt om je klontjes te bezorgen:

zorg ervoor dat je je spaargeld voor de vijfenvijftigste keer laadt,

je door dialoogregels laten scrollen die niet kunnen worden overgeslagen,

en je bent nog steeds niet dichter bij het ontdekken waarom.

Ik heb technologie voor lakeien die kunnen zweven en vliegen.

Ik heb die andere twee jongens in het vizier en geneigd om ze te vernietigen.

Geef je sneller de beatdown dan je vinger in Tekken.*

Ik breek de zweep, jij speelt het spel...

je krijgt de eindbaas niet getemd.

Verhoogd?

Ik geef geen druppel als je het viert.

Elke keer dat je een level omhoog gaat, is dat omdat ik heb gedelegeerd

je ondergang naar de verkeerde grootte van minions.

Er komt een grotere batch aan.

Statistici hebben een slechte mening

van uw kans om te overleven.

Maak je tijd.

Ik heb er honderd miljard en ze staan ​​in de rij

om je licht uit je speciale verplaatsingsgat te laten schijnen

(omdat je zo hard bent geraakt door de energiebout).

En het is een gracht die je niet kunt oversteken, een sleutel die je niet kunt krijgen.

De subquest van de juiste NPC is nog niet gedaan.

Ik moet onzin verzamelen die ik in het rijk heb gedaan.

Ik richt het hele spel op jou om je te vermoeien en te overweldigen.

De eindbaas is de ultieme klasse van de samenleving:

zeer exclusief maar niet hoger dan ik.

Alle nuchterheid

van de tijd kan onfatsoenlijk blijken te zijn,

ervoor zorgen dat ik de baby van Jackie Gleason vind en wurg.**

Maar dan ben ik slecht en puissant, onaangenaam en gebogen over mijn uiteinden.

Bij de uiteindelijke afrekening: te laat om het goed te maken.

Het is te laat om vrienden te maken;

Ik ben al woedend.

Eersteklas minion, dubbel gegolfd en stabiel,

staat tussen Fe en Fi, dus ga fluiten.

Ga ineen kruipen met een zwerver.

Nestel zijn haren.

Dit torent uit als je obstakel: mijn wil zal nooit buigen!

Het maakt niet uit hoe je worstelt, je komt nooit voorbij het einde.

Ik breek de zweep, jij speelt het spel...

je krijgt de eindbaas niet getemd.

Ik breek de zweep, jij speelt het spel...

Hoe kun je me verslaan, je kent mijn naam niet eens?

«…aw, skidoot van de laars.

Je moet hier weg.»