Lua Estrela - Manaca

É de madeira a porta que bate e o cão que late

Não morde e a janela que lá fora o sol esconde

O vinho quente e vermelho não deixa cair, deixa fluir

Demora, mas nunca mais pra sempre é que não é

Vento que bate, leva embora pra longe…

A tristeza que agora não posso mais carregar

À noite o gato que corre na rua

A lua e a estrela que brilha

O xale azul e os olhos de ameixa

A mão que é sua, a sombra, a voz e a vontade que dá

Ai que esse amor de tão grande acaba por me matar

De deur die dichtslaat en de hond die blaft is van hout

Het bijt niet en het raam dat de zon buiten verbergt

Glühwein laat het niet vallen, het laat het stromen

Het kost tijd, maar nooit meer voor altijd is het niet

Wind die waait, neemt ver weg weg...

Het verdriet dat ik niet meer kan dragen

'S Nachts, de kat die op straat rent

De maan en de ster die schijnt

De blauwe sjaal en de pruimenogen

De hand die van jou is, de schaduw, de stem en de wil die je geeft

Oh, die liefde is zo groot, dat het uiteindelijk mijn dood wordt