Das Marés - João Bosco

Diga o que vem depois do arrebol

Noite escura ou céu claro de anil

Já senti nostalgia do sol

Sabe como é não saber sequer

Se a tristeza tem fim

Já molhei os meus olhos no sal

Tal as dores em tudo o que vi

E criei poças sem temporal

Sabe como é quando a tarde cai

Maré baixa de mim

Eis aqui Deus do amanhã

Força maior que a vontade e a fé

Pendular, a vida é

Já a bonança anuncia a manhã

Que na verdade tudo depende do olhar

Felicidade é coisa pra gente criar

Ao som dessa guitarra que chora de amar

Lágrimas e dores eu posso cantar

Eu posso cantar

Zeg wat er komt na de afterglow

Donkere nacht of heldere indigo lucht

Ik voelde al heimwee naar de zon

Weet je hoe het is om het niet eens te weten?

Als het verdriet een einde heeft

Ik heb mijn ogen al nat van het zout

Wat een pijn in alles wat ik zag

En ik heb plassen gemaakt zonder storm

Weet jij hoe het is als de middag valt?

Laag tij van mij

Hier is de God van morgen

Kracht groter dan wil en geloof

Woon-werkverkeer, het leven is

De bonança kondigt de morgen al aan

Dat, in feite, alles hangt af van de look

Geluk is iets voor ons om te creëren

Op het geluid van deze gitaar die schreeuwt van liefde

Tranen en pijn die ik kan zingen

ik kan zingen