Pencere - Hayki

Bazen sevindirip bazen üzer

Bazen de kaşlarını çatmış bir kadın kadar güzel

Daralan sokaklarda yer etmiş bi' hüzün

Fakat bu caddeler ağlayan bir kadın kadar güzel

Şimdi şarkılar da başlamıştır Kadıköy'de kesin

Akşam işten çıkıp bi’kaç kadeh, martılarla gezip

Sahilde hatıra, masmavi bir resim

Düşüp sızarsam uyandırır dalgaların sesi

İstanbul;

mutluluğun tatlı mücadelesi

Ve bir kadın, kavgalarım, derdim ve çaresi

Ve maalesef bu şehir bütün bitişlerin başı

Olsun, imkânsız değil, yok ki başarmanın yaşı

Beni hayallere taşıyan bu kenti bırakmam

Nasılsa aynı denizde boğuluruz yaşasak da ayrı hayatlar

İmkânsız değil, iste yeter

Çünkü İstanbul ağlayan bir kadın kadar güzel

Neden kimse camdan bakmaz?

Neden artık ışık yakmaz?

Kuşlar bile «ötmem» derse

Kim yol keser çiçeklerle?

Neden kimse camdan bakmaz?

Neden artık ışık yakmaz?

Kuşlar bile «ötmem» derse

Kim yol keser çiçeklerle?

Serin bi' sabah günü

Sıcak bi' yağmur ardı toprak kokan şehir

Bu da vazgeçilir değil

İskeleden seyredersem bi' gün kalkan vapurları

Düşün neden böyle dargın bize Haydarpaşa Garı

Fenerbahçe, Kalamış, Üsküdar ve Moda

Nerem varsa kanamış, hissederdi o da

Her gün tüten bacam tıkalıydı, sobalıydı odam

Kadın, içinde büyüdüğün evin adıydı adın

Şimdi balıklar da yüzüp gitti hatıralar gibi

Belki bundan yiyor martılar da simit (hıh)

Deniz kenarında deniz, tren yollarında tren yok

Yıkılmış istasyon, mavi gözlü dedem yok

Korkutan bir telaş, şimdi İstanbul da gülmüyo'

İstanbul da gülmüyo, hem kalabalık hem kimse yok

İmkânsız değil, iste yeter

Çünkü İstanbul ağlayan bir kadın kadar güzel

Neden kimse camdan bakmaz?

Neden artık ışık yakmaz?

Kuşlar bile «ötmem» derse

Kim yol keser çiçeklerle?

Neden kimse camdan bakmaz?

Neden artık ışık yakmaz?

Kuşlar bile «ötmem» derse

Kim yol keser çiçeklerle?

Neden kimse camdan bakmaz?

Neden artık ışık yakmaz?

Kuşlar bile «ötmem» derse

Kim yol keser çiçeklerle?

Neden kimse camdan bakmaz?

Neden artık ışık yakmaz?

Kuşlar bile «ötmem» derse

Kim yol keser çiçeklerle?

Soms blij en soms verdrietig

Soms zo mooi als een vrouw met een frons

Een droefheid in de nauwer wordende straten

Maar deze straten zijn zo mooi als een huilende vrouw

Nu zijn de liedjes zeker begonnen in Kadıköy

's Avonds, na het werk, een paar glaasjes, dwalen met de meeuwen

Souvenir op het strand, een blauwe foto

Als ik val en lek, zal het geluid van de golven me wakker maken

Istanbul;

zoete strijd van geluk

En een vrouw, mijn ruzies, mijn probleem en de oplossing ervan

En helaas is deze stad het begin van alle eindes.

Nou, het is niet onmogelijk, er is geen leeftijd om te slagen

Ik zal deze stad die me naar dromen voert niet verlaten

Op de een of andere manier verdrinken we in dezelfde zee, ook al leven we gescheiden levens

Het is niet onmogelijk, vraag het gewoon

Omdat Istanbul zo mooi is als een huilende vrouw

Waarom kijkt niemand uit het raam?

Waarom brandt het niet meer?

Zelfs als de vogels zeggen: "Ik zal niet zingen"

Wie snijdt de weg met bloemen?

Waarom kijkt niemand uit het raam?

Waarom brandt het niet meer?

Zelfs als de vogels zeggen: "Ik zal niet zingen"

Wie snijdt de weg met bloemen?

koele ochtend dag

Een stad die naar aarde ruikt na een hete regen

Dit is ook niet onmisbaar

Als ik vanaf de pier toekijk, zullen de veerboten op een dag vertrekken.

Bedenk waarom Haydarpaşa Station zo beledigd is voor ons

Fenerbahçe, Kalamış, Üsküdar en Moda

Waar ik ook bloedde, hij zou het ook voelen

Mijn rokende schoorsteen was elke dag verstopt, mijn kamer was met een kachel

Vrouw, jouw naam was de naam van het huis waarin je bent opgegroeid

Nu zijn de vissen weggezwommen als herinneringen

Misschien eten de meeuwen dit ook.

Zee aan zee, geen treinen op de treinrails

Geruïneerd station, geen opa met blauwe ogen

Een angstaanjagende rush, nu lacht Istanbul ook niet.

Istanbul lacht niet, het is druk en er is niemand

Het is niet onmogelijk, vraag het gewoon

Omdat Istanbul zo mooi is als een huilende vrouw

Waarom kijkt niemand uit het raam?

Waarom brandt het niet meer?

Zelfs als de vogels zeggen: "Ik zal niet zingen"

Wie snijdt de weg met bloemen?

Waarom kijkt niemand uit het raam?

Waarom brandt het niet meer?

Zelfs als de vogels zeggen: "Ik zal niet zingen"

Wie snijdt de weg met bloemen?

Waarom kijkt niemand uit het raam?

Waarom brandt het niet meer?

Zelfs als de vogels zeggen: "Ik zal niet zingen"

Wie snijdt de weg met bloemen?

Waarom kijkt niemand uit het raam?

Waarom brandt het niet meer?

Zelfs als de vogels zeggen: "Ik zal niet zingen"

Wie snijdt de weg met bloemen?