Chicago - Frédéric François

Chicago Chicago Chicago

Quand je vais revoir mon vieux grand-mère à Chicago

Il sort ses histoires son révolver son borsalino

Et deux verres sur une table et mi-vrai mi-fable

Il me raconte la prohibition

Alors moi je me vois près de lui à Chicago

Jouant toute la nuit au casino

Alors moi je me vois près de lui à Chicago

Tout le monde m’appelle Frankie Borsalino

Chicago Chicago Chicago

Dans un vieux sous-sol près du palais il se cachait

Fabriquait l’alcool qu’il revendait au juge de paix

Un peu hors la loi un rien de maffia

Voilà pourquoi il est toujours là

En mille neuf cent vingt quand il a quitté le pays

C’est tellement le vin qu’il fabriquait était trahi

A peine débarqué sans savoir parler

C’est de whisky qu’il s’est occupé

Chicago Chicago Chicago

Chicago Chicago Chicago

Als ik naar mijn oude oma ga in Chicago

Hij haalt zijn verhalen tevoorschijn zijn pistool zijn borsalino

En twee glazen op een tafel en half waar half fabel

Hij vertelt me ​​over het verbod

Dus ik zie mezelf naast hem in Chicago

De hele nacht gokken in het casino

Dus ik zie mezelf naast hem in Chicago

Iedereen noemt me Frankie Borsalino

Chicago Chicago Chicago

In een oude kelder bij het paleis verstopte hij zich

Vervaardigde alcohol die hij verkocht aan de vrederechter

Een beetje outlaw niets maffia

Daarom is hij er nog

In negentien twintig toen hij het land verliet

Het is zo erg dat de wijn die hij maakte werd verraden

Nauwelijks geland zonder te weten hoe te spreken

Het was whisky waar hij mee te maken had

Chicago Chicago Chicago