Родители - Фактор 2

Сидим за столом с ней, давно не виделись

Она рассказывает, что родители обиделись

Ведь ни слуха, ни духа от нас уже давно

Мол, слегка захворали, а детям всё равно

И тут же от стыда навернулись слезы

Вроде думаешь: да ерунда, увидимся, куплю им розы

Откладываешь, забываешь и всё по кругу

И живем недалеко, просто протяни руку

Знаешь, а ведь они недавно мне звонили

Мама говорила: что-то меж собой не поделили

Хотела выплакаться что ли, искала поддержки,

А у меня как всегда семейные издержки

Так и не выслушал её, сказал: «Потом поговорим»

Вот так сестренка мы родителей благодарим

За то что вырастили нас и сделали людей,

А нам лишь только бы отделаться, да побыстрей

Припев:

Отпустили в жизнь своих детей

Словно в небо белых голубей,

Но не суждено тому летать

Кто посмел забыть и отца и мать

Вы простите родители, если чем-то обидели

Просто так получается, детство наше кончается

И забытыми чувствами совесть нашу кромсаете

Обижаетесь и тут же прощаете

Пристальным взглядом, да вникуда

За окном выпал снег, окутал провода

Словно невзначай хотел напомнить о том

Что время быстро летит, не забывай о святом

Картину рисует на земле снежными хлопьями

Для полноты впечатлений разбавляет воплями ветра

Явно что-то из детства

Нетрудно разглядеть на расстоянии в три метра

Слышу голос и мама домой зовет

Улыбнется и снова всплакнет, подумав о том

Что скоро наступит момент, когда детских смех

Будет доноситься только с домашних кинолент

Как жаль, но не вернуть те дни

Тепло родителей, когда в ответе за нас были они

Как хочется просто вернуться туда

Где наша жизнь — кристально чистая вода

Припев:

Отпустили в жизнь своих детей

Словно в небо белых голубей,

Но не суждено тому летать

Кто посмел забыть и отца и мать

We zitten met haar aan tafel, we hebben elkaar lang niet gezien

Ze zegt dat haar ouders beledigd waren

Immers, geen gerucht, geen geest van ons voor een lange tijd

Ze werden een beetje ziek, maar dat maakt de kinderen niet uit

En meteen welden de tranen op van schaamte

Het lijkt alsof je denkt: ja, het is onzin, tot ziens, ik koop ze wel rozen

Uitstellen, vergeten en alles in een cirkel

En we wonen in de buurt, neem gewoon contact op

Weet je, ze hebben me onlangs gebeld

Moeder zei: ze hebben niets met elkaar gedeeld

Ik wilde huilen of zoiets, ik zocht steun,

En zoals altijd heb ik gezinslasten

Hij luisterde niet naar haar, hij zei: “We praten later”

Zo bedanken we onze ouders, zus

Om ons op te voeden en mensen te maken,

En we moeten er gewoon vanaf, maar schiet op

Refrein:

Vrijgelaten in het leven van hun kinderen

Als witte duiven in de lucht

Maar niet voorbestemd om te vliegen

Wie durfde vader en moeder te vergeten

Je zult je ouders vergeven als je ergens door beledigd bent

Het gebeurt gewoon zo, onze kindertijd eindigt

En met vergeten gevoelens verscheur je ons geweten

Neem aanstoot en vergeef onmiddellijk

Met een nadere blik, ja, nergens

Sneeuw viel buiten het raam, omhulde de draden

Alsof ik je er toevallig aan wilde herinneren

Die tijd vliegt snel, vergeet de heilige niet

Hij tekent een afbeelding op de grond met sneeuwvlokken

Om de ervaring compleet te maken, verdunt het met het gehuil van de wind

Duidelijk iets uit de kindertijd

Goed te zien op een afstand van drie meter

Ik hoor een stem en mijn moeder roept naar huis

Glimlach en huil weer, denkend aan

Dat het moment zal komen waarop kinderen lachen

Alleen te horen van homemovies

Wat jammer, maar niet om terug te keren die dagen

De warmte van ouders toen ze voor ons verantwoordelijk waren

Wat wil ik daar gewoon terug?

Waar ons leven kristalhelder water is

Refrein:

Vrijgelaten in het leven van hun kinderen

Als witte duiven in de lucht

Maar niet voorbestemd om te vliegen

Wie durfde vader en moeder te vergeten