Compa Lico - El Fantasma, Los Populares Del Llano

Cuando niño,

Vivió en la pobreza,

No tenía riqueza,

Y el buscaba más…

Un arroyo,

Lo miro crecer,

Cerros y barrancos,

No daban pa más…

Que bonitos,

Son esos ranchitos,

Tengo que dejar,

Y voy a buscar…

La frontera,

La cruzo solito,

Trabajando fuerte,

La pudo lograr…

Por mi madre,

La quiero contenta,

Y solo por ella,

La voy a jugar…

Como extraño,

Mi hermano querido,

Lo quisiera vivo,

Pero ya se fue…

A mi padre,

Lo llevo en el alma,

Yo nunca lo olvido,

Ya se fue también…

A mis hermanas,

Las quiero mucho,

Mi madre querida,

Mis hijos también…

Yo por ellos,

Me rifo la vida,

Yo doy lo que tengo,

No importa perder…

Si Diosito,

Me dio lo que quiso,

Y ahora lo que tengo,

Se lo debo a él.

Que difícil,

Ha sido la vida,

Cuando no hay comida,

Y no ahí que vestir…

Sí, no tienes,

Huarache y zapatos,

Te desprecian muchos,

La vida es así…

Y por eso,

Mis metas y logros,

Sigo festejando,

Ahora qué más da…

Yo no digo,

Que tengo fortuna,

Ni tampoco digo,

Me vaya a durar…

Pero ahora,

El fiel compañero,

Allá por La Apoma,

Se suele pasear…

Y si no pues,

En otros lugares,

En diferentes puntos,

Desde la ciudad.

Als een kind,

Hij leefde in armoede,

Ik had geen rijkdom

En hij was op zoek naar meer...

een stroom,

Ik zie het groeien

Heuvels en ravijnen,

Meer gaven ze niet...

Hoe schattig,

Het zijn die kleine boerderijen

Ik moet gaan,

En ik ga kijken...

Grens,

Ik steek het alleen over,

Hard aan het werken,

Hij heeft het weten te bereiken...

Voor mijn moeder,

Ik wil dat ze gelukkig is

En alleen voor haar

ik ga het spelen...

Wat mis ik,

Mijn lieve broer,

Ik zou hem levend willen hebben

Maar hij is weg...

Aan mijn vader,

Ik draag het in mijn ziel,

Ik vergeet het nooit

Het is ook weg...

Aan mijn zussen,

Ik hou zoveel van ze,

Mijn liefste moeder,

Mijn kinderen ook...

ik voor hen

Ik verloot mijn leven

Ik geef wat ik heb

Het maakt niet uit om te verliezen...

Ja God,

Hij gaf me wat hij wilde

En wat ik nu heb,

Ik ben het hem verschuldigd.

Hoe moeilijk,

Het leven is geweest

Als er geen eten is,

En niet daar om te dragen...

Als je niet hebt,

Huarache en schoenen,

velen verachten je,

Het leven is zo…

En dus,

Mijn doelen en prestaties,

Ik blijf vieren

Wat maakt het nou uit...

Ik zeg het niet,

dat ik geluk heb

ik zeg ook niet,

ik zal duren...

Maar nu,

de trouwe metgezel,

Daar bij La Apoma,

Hij loopt meestal...

En zo niet dan,

Op andere plaatsen,

Op verschillende punten,

Uit de stad.