Сгораю - Джиган

Украла мои мысли, снова мы в лучах рассвета,

Я словно спутник вокруг тебя — ты моя планета.

Я каждой клеткой чувствую на себе твой пульс,

В мой навигатор уже давно вбит твой курс.

Двигай телом в ритм, дыши со мною в такт,

Между нам словно искры, атомный заряд.

Спасибо небесам за то, что так сошлись звёзды,

Этой ночью нам, точно, с тобою всё можно.

Раздели со мной дыхание…

Себя прошу отдай мне.

Припев:

Я словно сгораю в твоей атмосфере дотла.

И не понимаю, как раньше жила без тебя.

Я словно сгораю в твоей атмосфере дотла.

И не понимаю, как раньше жила без тебя.

Я словно сгораю.

Cгораю!

Тону в твоих глазах — бездонных океанах,

И нет пути назад, давно тобою занят.

Твои касания губами и мы опять на грани,

Ты словно мой магнит — меня к тебе так тянет.

Давай станем ближе и выключим свет,

И где-нибудь в Париже вместе встретим рассвет.

Позволь мне невозможное сделать возможным.

Этой ночью нам, точно, с тобою всё можно.

Раздели со мной дыхание…

Себя прошу отдай мне.

Припев:

Я словно сгораю в твоей атмосфере дотла.

И не понимаю, как раньше жила без тебя.

Я словно сгораю в твоей атмосфере дотла.

И не понимаю, как раньше жила без тебя.

Я словно сгораю.

Cгораю!

Stal mijn gedachten, opnieuw zijn we in de stralen van de dageraad,

Ik ben als een satelliet om je heen - jij bent mijn planeet.

Ik voel je hartslag met elke cel,

Uw koers is al lang in mijn navigator gehamerd.

Beweeg je lichaam op het ritme, adem met mij op het ritme,

Tussen ons als vonken, een atomaire lading.

Godzijdank voor het feit dat de sterren zo convergeerden,

Deze nacht is bij ons zeker alles mogelijk.

Deel je adem met mij...

Ik vraag je om jezelf aan mij te geven.

Refrein:

Het is alsof ik tot as verbrand in jouw atmosfeer.

En ik begrijp niet hoe ik vroeger zonder jou leefde.

Het is alsof ik tot as verbrand in jouw atmosfeer.

En ik begrijp niet hoe ik vroeger zonder jou leefde.

Het is alsof ik in brand sta.

Ik brand!

Verdrinken in je ogen - bodemloze oceanen

En er is geen weg terug, ik ben al heel lang met je bezig.

Je aanraking met je lippen en we staan ​​weer op het punt,

Je bent als mijn magneet - ik voel me zo tot je aangetrokken.

Laten we dichterbij komen en de lichten uitdoen

En ergens in Parijs zullen we samen de dageraad ontmoeten.

Laat mij het onmogelijke mogelijk maken.

Deze nacht is bij ons zeker alles mogelijk.

Deel je adem met mij...

Ik vraag je om jezelf aan mij te geven.

Refrein:

Het is alsof ik tot as verbrand in jouw atmosfeer.

En ik begrijp niet hoe ik vroeger zonder jou leefde.

Het is alsof ik tot as verbrand in jouw atmosfeer.

En ik begrijp niet hoe ik vroeger zonder jou leefde.

Het is alsof ik in brand sta.

Ik brand!