Telefon - Diox, The Returners

Znowu zachodzi słońce, jestem w jednym z miast

Stoję na peronie dworca, który mierzy czas

Wiem, że jesteś sama, tak jak ja jestem sam

Trzymam w ręku telefon, numer doskonale znam

Numer sprzed lat, numer, który wiele słyszał

Obietnice bez pokrycia, które pękły jak klisza

Przed oczami mam obrazy, których nikt nie widział

Ale wszystko to proch, gdy na ziemię spada kryształ

Myślę by zadzwonić, wciskam pierwszą z cyfr

Kilka lat życia mija, nim wybiorę drugą z nich

Wszystko się przewija, mija jak sekundowy film

Mija czas, mijam ja, życie mija w kilka chwil

Widzę Twoją twarz w obrazach naszej przeszłości

Twoje oczy, gdy mówiłem szczerze o miłości

Twoje oczy, gdy układaliśmy wspólnie plany

Te, w których nie było nienawiści i zdrady

Tak wiele mam Ci dziś do powiedzenia

Wiem, tamten czas minął bezpowrotnie

Tak być musiało, Ty najlepiej sama wiesz

Tamte dni to przeszłość, dziś to wszystko wraca.

Zanim wybiorę trzecią z cyfr w telefonie

Wchodzę w kolejną dobę, puste serce jak peron

Wypełniam je nadzieją, że kiedyś Ci opowiem

I wybaczysz mi wszystko, między prawdą a betonem

Każdy mój wers był dedykowany Tobie

W jej oczach widzę błysk, dziś sam nie wiem co niosę

Upadki tak niskie, że nie dostrzegę okiem ich

Patrząc na ziemię, ze wstydu spuszczając głowę i

Kolejne dwie wybieram ruchem z pamięci

Cztery pięć sześć pięć cztery, świat się kręci

Wiem ile nadziei zbudowałem przez lata

Wiem ile zrujnowałem, widzę, że świat zawraca

Wiem ile trosk, łez, bólu wiele niosłem

Zapiszę to na wosk (?) to Ty tworzysz historię

Zanim wybiorę ostatnie dwie i zadzwonię

Numer jeden, podpowiada książka w telefonie

Tak wiele mam Ci dziś do powiedzenia

Wiem, tamten czas minął bezpowrotnie

Tak być musiało, Ty najlepiej sama wiesz

Tamte dni to przeszłość, dziś to wszystko wraca.

Dzwoniłem wiele razy, nie raz z problemami

Twój głos dodawał mi zawsze nadziei i wiary

Nadziei w lepsze jutro, wiary, że damy radę

Z lojalnym składem tylko Ty dałaś radę

Ja nie koniecznie jak spinacz o siódmej rano

Jestem z tych co późno zasypiają, późno wstają

Ten kac jest moralny, ten stan jest fatalny

Ten plan, który miałem nie staje się triumfalny

Przedostatnia cyfra, ja czuję się ostatni

Gdy wybieram ostatnią, to tonę na dnie jak statki

Strach na pokładzie, gdzie jestem kapitanem

Ja wziąłbym Cię za rękę i chętnie poszedł dalej

Nie mam odwagi pytać czy mi wybaczysz

Nie mam odwagi, mam tylko strach w oczach

Nie mam odwagi pytać czy mi wybaczysz

Chcę Ci powiedzieć, że zawsze będę Cię kochał

Tak wiele mam Ci dziś do powiedzenia

Wiem, tamten czas minął bezpowrotnie

Tak być musiało, Ty najlepiej sama wiesz

Dziś to wszystko wraca.

Przepraszam.

De zon gaat weer onder, ik ben in een van de steden

Ik sta op het perron van het station dat de tijd meet

Ik weet dat je alleen bent zoals ik alleen ben

Ik houd de telefoon in mijn hand, ik ken het nummer perfect

Een nummer van jaren geleden, een nummer dat hij veel hoorde

Ongecoate beloften die knapten als een cliché

Voor mijn ogen heb ik foto's die niemand heeft gezien

Maar het is allemaal stof als het kristal op de grond valt

Ik denk om te bellen, druk op het eerste cijfer

Er gaan een aantal jaren van mijn leven voorbij voordat ik de tweede kies

Alles scrollt als een tweede film

De tijd verstrijkt, ik verstrijk, het leven gaat in een paar ogenblikken voorbij

Ik zie je gezicht op de foto's van ons verleden

Je ogen toen ik eerlijk over liefde sprak

Jouw ogen terwijl we samen plannen maakten

Degenen waar geen haat en verraad was

Ik heb je zoveel te vertellen vandaag

Ik weet dat de tijd voor altijd voorbij is

Het moest zo zijn, dat weet je zelf het beste

Die dagen zijn voorbij, vandaag komt het allemaal terug.

Voordat ik het derde cijfer op mijn telefoon kies

Ik ga de volgende dag, leeg hart als een platform

Ik vul ze met de hoop dat ik het je op een dag zal vertellen

En je vergeeft me alles tussen waarheid en concreet

Elk van mijn regels was aan jou opgedragen

Ik zie een flits in haar ogen, vandaag weet ik niet wat ik bij me heb

Valt zo laag dat ik ze niet kan zien

Naar de grond kijkend, schaamteloos mijn hoofd latend en...

Ik kies de volgende twee met een beweging uit het geheugen

Vier vijf zes vijf vier, de wereld draait

Ik weet hoeveel hoop ik in de loop der jaren heb opgebouwd

Ik weet hoeveel ik heb geruïneerd, ik zie de wereld terug draaien

Ik weet hoeveel zorgen, tranen en pijn ik heb gedragen

Ik doe het op was (?) Jij maakt het verhaal

Voordat ik de laatste twee kies en bel

Nummer één, zegt het telefoonboek

Ik heb je zoveel te vertellen vandaag

Ik weet dat de tijd voor altijd voorbij is

Het moest zo zijn, dat weet je zelf het beste

Die dagen zijn voorbij, vandaag komt het allemaal terug.

Ik heb vaak gebeld, niet één keer met problemen

Je stem heeft me altijd hoop en vertrouwen gegeven

Hoop op een betere morgen, geloof dat we het kunnen halen

Alleen jij hebt het gehaald met een trouwe ploeg

Ik hou niet per se van de paperclip om zeven uur 's ochtends

Ik ben een van degenen die laat in slaap vallen, laat opstaan

Deze kater is moreel, deze toestand is verschrikkelijk

Dit plan dat ik had wordt niet triomfantelijk

Voorlaatste nummer, ik voel me de laatste

Als ik de laatste kies, zink ik als schepen naar de bodem

Angst aan boord waar ik de kapitein ben

Ik zou je bij de hand nemen en graag verder gaan

Ik durf niet te vragen of je me wilt vergeven

Ik durf niet, ik heb gewoon angst in mijn ogen

Ik durf niet te vragen of je me wilt vergeven

Ik wil je zeggen dat ik altijd van je zal houden

Ik heb je zoveel te vertellen vandaag

Ik weet dat de tijd voor altijd voorbij is

Het moest zo zijn, dat weet je zelf het beste

Vandaag komt het allemaal terug.

Sorry.