Mending My Nets - David Knopfler

Her hands caress the water, self possessed in Sunset’s haze

His Shaman’s shawl unwinds her like a junky’s tourniquet

Round rivulets of divers pearls — amulets to save the world

She calls them «magic moments"this dreamy, siren girl

Left my heart in pieces… six feet underground

Too late for a miracle or love cure to be found

Prayers for sweet redemption all had run aground

Her love sick Captain’s drowning, his wheel spins round and round

Chorus:

I’m mending my nets… mending my nets

There’s been more than time enough for penance and regret

She says «Bless me David for I’ve sinned."Lest we should forget

I said «it's alright if you’re crying I don’t mind getting wet

I believe that we can mend those nets»

The Fisher KIng a waiting still on God’s will and Fate

In that well honed celebration of love’s unrequited ache

Who’s bitter smile accuses down my soul sick mirrored hall

The ghost of childhood’s train wreck which was no dream at all

She’s sensual, delicate — to you this song I dedicate

You who’s shadow comes for me — you who’ll make me wait

Who rustles through my black bamboo — invisible, unnamed

Like that Rilke poem in candle flame 'to you who never came'

I’m mending my nets — mending my nets

We’ll bind our wounds with herb o grace for heartbreak and regret

I’m not making promises but I’m clearing all the decks

I hate whoever made you cry but I don’t mind getting wet

Join me on The Ship of Dreams we can mend those nets

The water calls, darkness falls, sparks fly from the fire

Beneath the undulating lake, temptation’s on the wire

Going down for glistened bait, blows her smoking pyre

Waiting with pauper’s plate, constant as Desire

My green eyed mermaid pirouettes, past graveyard, soldier statuettes

Where the haunted mansion silhouette, hugs the shining shore

She snares with precious secrets, all men who have these weaknesses

Offers up her treasures at my more than open door

Oh Ophelia you’re moonlit — She says «I'm hollow and I’m wounded

But I wrote this little tunelet for a rosewood clarinet

See those broken reeds were useless but I know that I can do this…»

I think some way, somewhere, somehow she’s passed this way before

Dig down deep and there is something more

Something very wrong and very raw

We’re mending nets — mending our nets

We’ll bind your womb with herb o grace — nullify all debts

She loved the bloodstained skank who stank of borrowed cigarettes

The necromance of Death’s romance, his boho dance, punishments and sweats

I hurt when you were crying but I loved that you were wet

When fishermen can’t put to sea it’s time we mend our nets

Haar handen strelen het water, bezeten door de nevel van zonsondergang

De sjaal van zijn sjamaan wikkelt haar af als een tourniquet van een junk

Ronde beekjes van diverse parels - amuletten om de wereld te redden

Ze noemt ze "magische momenten" dit dromerige, sirene-meisje

Liet mijn hart in stukken... anderhalve meter onder de grond

Te laat om een ​​wonder of liefdeskuur te vinden

Gebeden voor zoete verlossing waren allemaal vastgelopen

Haar liefde zieke Kapitein verdrinkt, zijn wiel draait rond en rond

Refrein:

Ik ben mijn netten aan het repareren... mijn netten aan het repareren

Er is meer dan tijd genoeg geweest voor boete en spijt

Ze zegt: "Zegen me David, want ik heb gezondigd." Opdat we het niet zouden vergeten

Ik zei "het is goed als je huilt, ik vind het niet erg om nat te worden"

Ik geloof dat we die netten kunnen repareren»

De Fisher KING wacht nog steeds op Gods wil en lot

In die goed geslepen viering van de onbeantwoorde pijn van de liefde

Wiens bittere glimlach beschuldigt mijn zielszieke spiegelzaal?

De geest van het treinwrak uit de kindertijd dat helemaal geen droom was

Ze is sensueel, delicaat — aan jou draag ik dit lied op

Jij die schaduw is, komt voor mij - jij die me laat wachten

Die ritselt door mijn zwarte bamboe — onzichtbaar, naamloos

Zoals dat Rilke-gedicht in kaarsvlam 'voor jou die nooit kwam'

Ik ben mijn netten aan het repareren — mijn netten aan het repareren

We zullen onze wonden verbinden met kruiden of genade voor liefdesverdriet en spijt

Ik beloof niets, maar ik ruim alle decks op

Ik haat degene die je aan het huilen heeft gemaakt, maar ik vind het niet erg om nat te worden

Ga met me mee op The Ship of Dreams, we kunnen die netten repareren

Het water roept, duisternis valt, vonken vliegen uit het vuur

Onder het golvende meer ligt de verleiding op de loer

Naar beneden gaan voor glinsterend aas, blaast haar rokende brandstapel

Wachten met pauper's bord, constant als Desire

Pirouettes van mijn zeemeermin met groene ogen, langs kerkhof, beeldjes van soldaten

Waar het spookhuis silhouet, de glanzende kust omhelst

Ze strikt met kostbare geheimen, alle mannen die deze zwakheden hebben

Biedt haar schatten aan bij mijn meer dan open deur

Oh Ophelia, je bent verlicht door de maan - Ze zegt: "Ik ben hol en ik ben gewond"

Maar ik schreef dit kleine deuntje voor een palissander klarinet

Kijk, die gebroken rieten waren nutteloos, maar ik weet dat ik dit kan...»

Ik denk dat ze op de een of andere manier, ergens, op de een of andere manier eerder op deze manier is gepasseerd

Graaf diep en er is nog iets meer

Iets heel erg verkeerd en heel rauw

We zijn netten aan het repareren — onze netten aan het repareren

We binden je baarmoeder met Herb o Genade - vernietig alle schulden

Ze hield van de met bloed bevlekte slet die stonk naar geleende sigaretten

De necromantie van Death's romance, zijn boho-dans, straffen en zweten

Ik deed pijn toen je huilde, maar ik vond het geweldig dat je nat was

Als vissers niet de zee op kunnen, wordt het tijd dat we onze netten repareren