Col Tempo - Dalida

Col tempo sai, col tempo tutto se ne va

Non ricordi pi?

il viso, non ricordi la voce

Quando il cuore ormai tace, a che serve cercare

Ti lasci andare e forse?

meglio cos?

Col tempo sai, col tempo tutto se ne va

L’altro che adoravi, che cervavi nel buio

L’altro che indovinavi in un batter di ciglia

Tra le frase e le righe il fondo di tinta di promesse aghindate

Per uscire a ballare, col tempo sai tutto scompare

Col tempo sai, col tempo tutto se ne va

Ogni cosa pasisce, io mi scopro a frugare in vetrine di morte

Quando il sabato sera la tenerezza rimane senza compania

Col tempo sai, col tempo tutto se ne va

L’altro a cui tu credevi anche a un colpo di tosse

L’atro che ricoprivi di gioielli e di vento

Ed avresti impegnato anche l’anima al monte

A cui ti trascinavi alla pari di un cane

Col tempo sai, tutto va bene

Col tempo sai, col tempo tutto se ne va

Non ricordi pi?

il fuco, non ricordi le voci

Della gente da poco e il loro susurare

Non ritardare, copriti col freddo che fa

Col tempo sai, col tempo tutto se ne va

E ti senti il biancore di un cavallo sfiancato

In un letto straniero ti senti gelato

Solitario ma infondo e ti senti tradito

In pace col mondo e ti senti tradito dagli anni perduti

Col tempo sai, allora tu non ami pi?

Na verloop van tijd weet je, na verloop van tijd gaat alles weg

Weet je het niet meer?

het gezicht, je herinnert je de stem niet meer

Wat is het nut van zoeken als het hart stil is?

Je laat je gaan en misschien?

beter zo?

Na verloop van tijd weet je, na verloop van tijd gaat alles weg

De andere die je aanbad, die je zocht in het donker

De andere die je in een oogwenk hebt geraden

Tussen de zinnen en de regels de achtergrond van geverfde beloften

Om uit te gaan dansen, na verloop van tijd weet je dat alles verdwijnt

Na verloop van tijd weet je, na verloop van tijd gaat alles weg

Alles gaat voorbij, ik merk dat ik in de etalages van de dood rommel

Als tederheid op zaterdagavond geen gezelschap meer heeft

Na verloop van tijd weet je, na verloop van tijd gaat alles weg

De ander geloofde je zelfs in een hoest

De andere die je bedekt met juwelen en wind

En je zou ook je ziel aan de berg hebben toegewijd

Waarheen je jezelf sleepte als een hond

Na verloop van tijd weet je, alles komt goed

Na verloop van tijd weet je, na verloop van tijd gaat alles weg

Weet je het niet meer?

de drone, je herinnert je de stemmen niet meer

Van de kleine mensen en hun gefluister

Wacht niet langer, bedek jezelf met de kou die het maakt

Na verloop van tijd weet je, na verloop van tijd gaat alles weg

En je voelt de witheid van een versleten paard

In een vreemd bed voel je je bevroren

Eenzaam maar ongegrond en je voelt je verraden

In vrede met de wereld en je voelt je verraden door de verloren jaren

Na verloop van tijd weet je dat je niet meer liefhebt?