Das Dach - D-Bo

Wie ein Adler blick' ich kalt auf meine Stadt

Sitz hier oben, throne stolz und ohne sorgen auf dem Dach

Und die Sonne sagt «Hallo mein Freund, was machst du denn hier oben?»

Ich sag «Gar nichts, ich hab einfach nur da unten nichts verloren.»

Will nie wieder zurück zu all dem Stress, den es da gibt

Tränen werden fließen, es fehlt der letzte, den ihr liebt

Ich bin geflüchtet auf ein Dach, wie an den Strand und lass mich wärmen

Und die Autos sind wie Fische, die durch Backsteinriffe schwärmen

Gelbe Haie spucken ständig ihre Beute aus

Vielleicht sind sie vergiftet, sie sehen krank und ohne Freude aus

Möwen aus Metall malen weiße Kreide in die Lüfte

Die Muster sind wie Rätsel, deren Lösungen verblüffen

Eine Krähe — sie ist inzwischen wie mein Freund

Fragt: «Erkenn ich da ein Lächeln, so ein bisschen, wenn du träumst?»

Ich öffne meine Augen, spür den Wind im Gesicht

Endloses blau, ob ich blind bin vor Glück?

Ich blick von meinem Dach auf ein Meer aus Beton

Aus Hektik und Krach, ohne Sterne oder Sonne

Ich sehe euch ertrinken oder irritiert das Licht?

Ich lächle in die Sonne — interessiert mich alles nicht

Wie ein Adler blick' ich kalt auf meine Stadt

Sitz hier oben, throne stolz und ohne sorgen auf dem Dach

Und die Wolken fragen «Hey, was machst du denn hier oben?»

Ich sag «Gar nichts, ich hab einfach nur da unten nichts verloren»

Denn ich kann da nicht mehr atmen, das schwimmen laugt mich aus

Und bevor ich noch ertrinke, komm ich lieber zu euch rauf

Mein rettendes Ufer, mein Strand aus grauem Teer

Grüne Korallen filtern staubiges Meer

Eine Insel nur für mich und diesen Engel, der schon hier war

Der mir zuhört, wenn ich rede und die Worte auch kapieren kann

In der Tiefe: Meerjungfrauenschwärme

Die Nacht verschluckt die Sonne, schenkt mir herrlich blaue Sterne

Ich verbinde sie zu Formen, finde leicht den großen Wagen

Und daneben tausend Herzen.

Was das heißt?

Ist doch egal

Ich fühl mich wie ein Adler, blicke kalt auf meine Stadt

Sitz hier oben, throne stolz und ohne sorgen auf dem Dach

Als een adelaar staar ik koel naar mijn stad

Ga hier zitten, troon trots en zonder zorgen op het dak

En de zon zegt: "Hallo mijn vriend, wat doe je hier boven?"

Ik zeg: "Niets, ik heb daar gewoon niets te zoeken."

Nooit meer terug willen naar al die stress daarbuiten

Tranen zullen vloeien, de laatste van wie je houdt ontbreekt

Ik vluchtte naar een dak, zoals het strand, en liet me opwarmen

En de auto's zijn als vissen die door steenriffen zwermen

Gele haaien spugen constant hun prooi uit

Misschien zijn ze vergiftigd, ze zien er ziek en zonder vreugde uit

Metalen meeuwen tekenen wit krijt in de lucht

De patronen zijn als raadsels waarvan de oplossingen verbazingwekkend zijn

Een kraai - ze is nu net mijn vriendin

Vraag: «Herken ik daar een glimlach, een beetje, als je droomt?»

Ik open mijn ogen, voel de wind op mijn gezicht

Eindeloos blauw, ben ik blind van geluk?

Vanaf mijn dak kijk ik uit op een zee van beton

Uit de drukte, zonder sterren of zon

Ik zie je verdrinken of is het licht irritant?

Ik glimlach naar de zon - ik ben nergens in geïnteresseerd

Als een adelaar staar ik koel naar mijn stad

Ga hier zitten, troon trots en zonder zorgen op het dak

En de wolken vragen "Hé, wat doe je hier boven?"

Ik zeg "Niets, ik heb daar gewoon niets te zoeken"

Omdat ik niet meer kan ademen, zuigt zwemmen me leeg

En voordat ik verdrink, kan ik maar beter naar je toe komen

Mijn veilige kust, mijn strand van grijze teer

Groene koralen filteren stoffige zeeën

Een eiland speciaal voor mij en deze engel die hier al was

Die naar mij luistert als ik spreek en ook de woorden kan verstaan

In de diepte: zwermen zeemeerminnen

De nacht slikt de zon, geeft me prachtige blauwe sterren

Ik verbind ze tot vormen, vind gemakkelijk de grote beer

En daarnaast duizend hartjes.

Wat betekent dat?

Maakt niet uit

Ik voel me als een adelaar die koel naar mijn stad kijkt

Ga hier zitten, troon trots en zonder zorgen op het dak