White Worms - Cryptopsy

It’s almost night

The clouds are streaked with violet

And the moon is bright

Banish your innocence

There is no breeze

Disquiet lurks in silence

By this place of power

Your sins must escalate

What has come before

And recurs perpetually

Is on it’s way

Cherish each atrocity

Woodland dark surroundings

Ill lit by twin beacons

A black car approaches

With two men inside it

With the right temptation

Murder needs to prompting

The man riding shotgun

Has just killed his own son

To nurture the white worms

Still and isolated

The woodframe house stands vacant

Humans that once lived here

Can no longer be found

And yet all are present

Well fed and ghastly white

In the mound of moist earth

That sits just by the road

His rigid features inexpressive

He flings his son’s blonde head upon the heap

This last act earns him his metamorphosis

For he who built the house is at the wheel

To nurture the white worms

Darkling souls, though larval

With each sin can mutate

Into something dreadful

Before dawn, you’ll pupate

And feed on innocents

Nourished by more like you

To someday haunt the aether

In obscene evolution

The house is hell

With it’s windows all agape

Through these come some worms

And they have sprouted wings

Fear is forever, the objective

To goad the rest of humanity

Into acts of pervert nature

And bring out the worm in all of us

Het is bijna nacht

De wolken zijn gestreept met violet

En de maan is helder

Verban je onschuld

Er is geen briesje

Onrust loert in de stilte

Door deze plaats van kracht

Je zonden moeten escaleren

Wat is er eerder geweest?

En herhaalt zich voortdurend

Het is onderweg

Koester elke gruweldaad

Bos donkere omgeving

Slecht verlicht door twee bakens

Een zwarte auto nadert

Met twee mannen erin

Met de juiste verleiding

Moord moet worden gevraagd

De man die het jachtgeweer berijdt

Heeft zojuist zijn eigen zoon vermoord

Om de witte wormen te voeden

Stil en geïsoleerd

Het houten huis staat leeg

Mensen die hier ooit leefden

Kan niet meer worden gevonden

En toch zijn ze allemaal aanwezig

Goed gevoed en afgrijselijk wit

In de heuvel van vochtige aarde

Dat ligt vlak bij de weg

Zijn starre gelaatstrekken zijn niet expressief

Hij gooit het blonde hoofd van zijn zoon op de hoop

Deze laatste handeling levert hem zijn metamorfose op

Want hij die het huis heeft gebouwd, zit aan het stuur

Om de witte wormen te voeden

Duistere zielen, hoewel larven

Met elke zonde kan muteren

In iets vreselijks

Voor zonsopgang verpop je

En voeden met onschuldigen

Gevoed door meer zoals jij

Om ooit de ether te achtervolgen

In obscene evolutie

Het huis is een hel

Met zijn ramen helemaal open

Door deze komen wat wormen

En ze hebben ontsproten vleugels

Angst is voor altijd, het doel

Om de rest van de mensheid op te peppen

In daden van perverse natuur

En haal de worm in ons allemaal naar boven