Bemoan The Martyr - Cryptopsy

In a moment’s notice,

The truth has accelerated within.

I witnessed a subsidence,

I witnessed a deterioration begin.

This message you have left,

Whether it was intended or not,

Has left us all confounded.

Your incentives seem to have eluded us.

You may, have escaped,

But you’ve, only delayed, your fate.

There does not appear to be a valid explanation,

For such destructive actions,

In your last moments you reached up,

But you had already condemned yourself.

Gathered, in mourning,

A sea of tears flood the aisles.

They are broken, they are pleading.

Their faces, are red and, slightly blotched, with, pride.

This is no solution,

This is not considered retribution.

Your jaded notions,

Have overthrown your judgment.

Loved ones, supporting in hope to reconcile.

This destruction, you so selfishly designed.

When will you see, the pain, the lies,

The hurt, you’ve dealt, to all of us.

We’ll just have to, hold the memories,

Live life through, an hourglass stare,

Sanctify, your fading legacies.

And rectify, this jaded, finally.

Repent your sins, in order to condemn the lies.

You have foretold, in order to rely,

Breaking through each silent, cry.

You may, have escaped,

But you, only delayed

In een oogwenk,

De waarheid is van binnen versneld.

Ik was getuige van een verzakking,

Ik zag een verslechtering beginnen.

Dit bericht dat je hebt achtergelaten,

Of het nu de bedoeling was of niet,

Heeft ons allemaal in de war gebracht.

Uw prikkels lijken ons te zijn ontgaan.

Misschien ben je ontsnapt,

Maar je hebt, alleen vertraagd, je lot.

Er lijkt geen geldige verklaring te zijn,

Voor dergelijke destructieve acties,

In je laatste momenten reikte je omhoog,

Maar je had jezelf al veroordeeld.

Verzameld, in rouw,

Een zee van tranen overspoelt de gangpaden.

Ze zijn gebroken, ze smeken.

Hun gezichten zijn rood en, licht gevlekt, met trots.

Dit is geen oplossing,

Dit wordt niet als vergelding beschouwd.

Je afgematte ideeën,

Heb uw oordeel omvergeworpen.

Geliefden, steunend in de hoop te verzoenen.

Deze vernietiging heb je zo egoïstisch ontworpen.

Wanneer zul je zien, de pijn, de leugens,

De pijn die je ons allemaal hebt aangedaan.

We zullen gewoon moeten, de herinneringen vasthouden,

Leef het leven door, een zandloper staren,

Heilig, uw vervagende erfenissen.

En rechtzetten, dit sleets, eindelijk.

Bekeer u van uw zonden, om de leugens te veroordelen.

U heeft voorspeld, om te kunnen vertrouwen,

Het doorbreken van elke stilte, huilen.

Misschien ben je ontsnapt,

Maar jij, alleen vertraagd