...and Then It Passes - Cryptopsy

The distance it allows at first

The change is felt through the air

The mother of nature speaks discontently

As death tends to whisper defiance

Thinks it’s surprising, fully expected

Heavily unwelcomed, purposely unhidden

There to accomodate

A more sensible whiskey warmth

Had my fills of somber hearts and lost souls

Bleak ember grey, dismal drear

Catastrophic in its own simple right

Tolerance as low as low

Unfortunately cold is cold

Scold the mother whore

For shaking the season’s core

Unprepared as always

Suspiciously sneaking into

Mammoth proportions

An emblem of frigid bones

And desolate hopes

The here is now

An icy adversary of a piercing sort

Wintry blue lunacy in the eyes

No choice but to hibernate

Against these skies

Biting bitterness

Bitten

Blizzard blowing

Nipping at the fine line of your neck

Horrendous glacial

Facial disfiguration

Beaten red raw by the arctic fist

Pummelled quite considerably

Frozen bricks hold the spirit down

Destined to find the elusive shelter

Set aside reclusion from the numbing mind

Winteresque barren portrait

Painted miserably white

Living Earth

Postponed in bereavement

Temporarily cessated

Untimely anytime

This unthawing persistance

Our fine feathered friends

Seem smarter than they appear

Should’ve scrambled to join them

On these months that are so feared

Ferocious gusts, tempestuous winds

Drifting bales, infinitized

Unbeareble haze

Trapped like a rat in a maze

Just when you thought enough was too much

For the desperate masses… and then it passes

De afstand die het eerst toelaat

De verandering is voelbaar door de lucht

De moeder van de natuur spreekt ontevreden

Omdat de dood de neiging heeft om verzet te fluisteren

Vind het verrassend, volledig verwacht

Zwaar onwelkom, met opzet zichtbaar gemaakt

Er om tegemoet te komen

Een verstandigere whisky-warmte

Had mijn vullingen van sombere harten en verloren zielen

Bleak ember grijs, sombere somberheid

Op zichzelf al catastrofaal

Tolerantie zo laag als laag

Helaas is koud koud

Scheld de moeder hoer uit

Voor het schudden van de seizoenskern

Zoals altijd onvoorbereid

Verdacht naar binnen sluipen

Mammoet proporties

Een embleem van ijskoude botten

En desolate hoop

Het hier is nu

Een ijzige tegenstander van een soort piercing

Winterse blauwe waanzin in de ogen

Geen andere keuze dan te overwinteren

Tegen deze luchten

Bijtende bitterheid

gebeten

Sneeuwstorm waait

Knabbelen aan de fijne lijn van je nek

Afschuwelijke ijstijd

gezichtsverminking

Rauw geslagen door de poolvuist

behoorlijk flink afgeranseld

Bevroren stenen houden de geest vast

Voorbestemd om de ongrijpbare schuilplaats te vinden

Zet afzondering opzij van de verdovende geest

Winteresque kaal portret

Erbarmelijk wit geverfd

levende aarde

Uitgesteld wegens sterfgeval

Tijdelijk stopgezet

op elk moment ontijdig

Deze ontdooiende volharding

Onze fijne gevederde vrienden

Slimmer lijken dan ze lijken

Had moeten klauteren om zich bij hen aan te sluiten

In deze maanden die zo gevreesd zijn

Woeste windstoten, stormachtige winden

Drijvende balen, oneindig

Ondraaglijke waas

Opgesloten als een rat in een doolhof

Net toen je dacht dat genoeg te veel was

Voor de wanhopige massa... en dan gaat het voorbij