When Immunities Fall - Cripple Bastards

A NEW ISSUE IN THE «NEVER MENTIONED» SERIES

Drop by drop you used to sedate me — from a distance

An unconsciously perfect method

Those were days when I was dying w/o leaving any trace

In the hands of a WasteDisposalFirm authorized to format my sharpeness.

All the requirements to carry out the biopsy of my shroud

.I had an identity in my tenacity, in holding on to my feelings

In remembering the oldest flashes of light — discussions, glances

And from then on I became your blackboard

Let’s write «F*CKED» on it

Go on, hang it in the closet of a past to be crushed

Someone else shared an experience of inflicted mutilation

But passively.

and in a few moments

Attacking immunities to shatter the foundations:

The improvised tacticts of those who live on other people’s moods

Dancing an eternal tango on the heart → instead of heels, kitchen knives

Drop by drop staring at the density mixing with the water

It’s the serum that puts every intention of reaction up against the wall

Let me share in my defeat, humiliate me with details

Remind me that at 30 some people have aged better than me

Modernize my paranoia — glue me to a mobile phone

Where your signs of disheartenment always come too late

Deprive me of all grace, hang me to the noose of apathy and inertia

Redeem this talent that in your barreness you were never able to cultivate

It’s the sadism of those who live to take revenge on the others

Of shocks too radical to be faced up to backwards

You are in a waiting room leading to a ghost platform

Me — the only passenger, resigned to waiting in vain

A crooked tree, crippled by the lightnings of pain…

You wish — on the edge of drying out

WAR, drop by drop back in the bottle

War of ethics, of eternally persecuted people, war of nerves

War to gain continuity, to regain self-esteem

Not to live in tiredness

It’s a rustle of dry bones shaken by the desert wind

Or maybe just an old skin abandoned somewhere

And that I won’t look for

WAR, feeding on war

Letting you know that you can’t touch this land

That every invasion implies a martyrdrom of your fellow men

Necessary war, war against habits

Not to live in tiredness

No money and no politics, no ideals but one goal

The extasy of contentment, the love of nuisances

Pointing everything against everyone…

YOU TRIED TO AFFLICT ME — NOW LEARN HOW TO HIDE

Goccia a goccia mi sedavi a distanza, una metodicità inconsciamente perfetta

Eran giorni in cui morivo senza lasciare traccia tra le mani di un’impresa

smaltimento rifiuti autorizzata alla formattazione della mia spigolosità.

le carte in regola per la biopsia del mio sudario, se avevo un’identità nella

tenacia, nell’aggrapparmi ai sentimenti, nel ricordare i più lontani tratti di

luce — discussioni, scambi di sguardi, da lì in poi ero la tua lavagna,

scriviamoci su «fottuto», dai appendila nello sgabuzzino di un passato da

calpestare.

Un’altra persona ha condiviso l’esperienza della mutilazione

forzata, ma in passivo, e in pochi istanti.

Attaccare le immunità per

sgretolare le basi, la tattica improvvisata di chi campa di stati d’animo

altrui ballando sul cuore un tango eterno — ma al posto dei tacchi coltelli da

cucina.

Goccia a goccia osservando il denso che si amalgama all’acqua,

é il siero che mette al muro ogni intento di reazione.

Rendimi partecipe della

mia sconfitta, umiliami coi dettagli, ricordami che a 30 anni c'è gente

invecchiata meglio di me, modernizza la mia paranoia — incollami ad un

cellulare in cui i tuoi segni di sconforto arrivan sempre troppo tardi,

svuotami di ogni grazia, impiccami al cappio di apatia e inerzia — riscatta

questo talento che tu nella tua aridità non hai mai saputo coltivare.

É il sadismo di chi vive per rivendicare sugli altri traumi troppo radicali

per essere affrontate a ritroso.

Lì da te c'é una sala d’aspetto annessa a un

binario fantasma.

IO — unico passeggero, rassegnato ad attendere invano.

Un albero ricurvo su sé stesso, deformato dai fulmini del dolore.

tu speri — nell’anticamera della siccità

Guerra, goccia a goccia indietro nel flacone, guerra di etica, di genti

eternamente perseguitate, guerra di nervi, guerra per darsi una continuità,

per riprendersi l’autostima, per non vivere stanco.

É un frusciare di ossa

secche scosse dal vento del deserto, o forse solo una vecchia pelle che ho

abbandonato chissà dove, e non cercherò più.

Guerra, nutrirsi di guerra,

farti sapere che questa terra non si tocca, che a ogni invasione corrisponde

un martirio dei tuoi simili, guerra necessaria, guerra alle abitudini,

per non vivere stanco.

Senza soldi né politica, senza ideali ma con un

obiettivo — l’estasi del compiacimento, l’amore per quel che é fastidio,

puntar tutto contro tutti, HAI PROVATO AD AFFLIGGERMI ORA IMPARA A NASCONDERTI

EEN NIEUW UITGAVE IN DE «NOOIT VERMELDE» SERIE

Druppel voor druppel verdoofde je me — op afstand

Een onbewust perfecte methode

Dat waren dagen dat ik doodging zonder enig spoor achter te laten

In handen van een afvalverwerkingsbedrijf dat geautoriseerd is om mijn scherpte te formatteren.

Alle vereisten om de biopsie van mijn lijkwade uit te voeren

.Ik had een identiteit in mijn vasthoudendheid, in het vasthouden aan mijn gevoelens

Bij het onthouden van de oudste lichtflitsen - discussies, blikken

En vanaf dat moment werd ik je schoolbord

Laten we er «F*CKED» op schrijven

Ga door, hang het in de kast van een verleden om verpletterd te worden

Iemand anders heeft een ervaring met toegebrachte verminking gedeeld

Maar passief.

en binnen enkele ogenblikken

Immuniteiten aanvallen om de fundamenten te vernietigen:

De geïmproviseerde tactieken van degenen die leven van de stemmingen van anderen

Een eeuwige tango dansen op het hart → in plaats van hakken keukenmessen

Druppel voor druppel staren naar de dichtheid die zich vermengt met het water

Het is het serum dat elke intentie tot reactie tegen de muur zet

Laat me delen in mijn nederlaag, verneder me met details

Herinner me eraan dat sommige mensen op hun dertigste ouder zijn geworden dan ik

Moderniseer mijn paranoia — plak me aan een mobiele telefoon

Waar uw tekenen van ontmoediging altijd te laat komen

Beroof me van alle genade, hang me aan de strop van apathie en traagheid

Verzilver dit talent dat je in je onvruchtbaarheid nooit hebt kunnen cultiveren

Het is het sadisme van degenen die leven om wraak te nemen op de anderen

Van schokken die te radicaal zijn om onder ogen te zien tot achteruit

U bevindt zich in een wachtkamer die leidt naar een spookplatform

Ik — de enige passagier, berustend in tevergeefs wachten

Een kromme boom, verlamd door de bliksems van pijn...

Je wilt — op het punt van uitdrogen

OORLOG, druppel voor druppel terug in de fles

Oorlog van ethiek, van eeuwig vervolgde mensen, oorlog van zenuwen

Oorlog om continuïteit te krijgen, om zelfrespect te herwinnen

Niet om in vermoeidheid te leven

Het is een geritsel van droge botten die door de woestijnwind worden geschud

Of misschien gewoon een oude huid die ergens is achtergelaten

En waar ik niet naar zal zoeken

OORLOG, voeden met oorlog

Je laten weten dat je dit land niet kunt aanraken

Dat elke invasie een martelaarschap van je medemensen impliceert

Noodzakelijke oorlog, oorlog tegen gewoonten

Niet om in vermoeidheid te leven

Geen geld en geen politiek, geen idealen maar één doel

De extase van tevredenheid, de liefde voor overlast

Alles tegen iedereen wijzen...

JE HEBT GEPROBEERD MIJ TE BESLISSEN - LEER NU HOE JE TE VERBERGEN

Goccia a goccia mi sedavi a distanza, una metodicità inconsciamente perfetta

Eran giorni in cui morivo senza lasciare taccia tra le mani di un'impresa

smaltimento rifiuti autorizzata alla formattazione della mia spigolosità.

le carte in regola per la biopsia del mio sudario, se avevo un'identità nella

tenacia, nell'aggrapparmi ai sentimenti, nel ricordare i più lontani tratti di

luce — discussie, scambi di sguardi, da lì in poi ero la tua lavagna,

scriviamoci su «fottuto», dai appendila nello sgabuzzino di un passato da

calpestar.

Un'altra persona ha condiviso l'esperienza della mutilazione

forzata, ma in passivo, e in pochi istanti.

Attaccare le immunità per

sgretolare le basi, la tattica improvvisata di chi campa di stati d'animo

altrui balllando sul cuore un tango eterno — ma al posto dei tacchi coltelli da

cucina.

Goccia a goccia osservando il denso che si amalgama all'acqua,

é il siero che mette al muro ogni intento di reazione.

Rendimi partecipe della

mia sconfitta, umiliami coi dettagli, ricordami che a 30 anni c'è gente

invecchiata meglio di me, modernizza la mia paranoia — incollami ad un

cellulare in cui i tuoi segni di sconforto arriveert semper troppo tardi,

svuotami di ogni grazia, impiccami al cappio di apatia e inerzia — riscatta

questo talento che tu nella tua aridità non hai mai saputo coltivare.

É il sadismo di chi vive per rivendicare sugli altri traumi troppo radicali

per essere een ritroso beledigen.

Lì da te c'é una sala d'aspetto annessa a un

binaire fantasie.

IO — unico passeggero, rassegnato ad attendere invano.

Un albero ricurvo su sé stesso, deformato dai fulmini del dolore.

tu speri — nell'anticamera della siccità

Guerra, goccia a goccia indietro nel flacone, guerra di etica, di genti

eternamente perseguitate, guerra di nervi, guerra per darsi una continuità,

per riprendersi l'autostima, per non vivere stanco.

É un frusciare di ossa

secche scosse dal vento del deserto, o forse solo una vecchia pelle che ho

abbandonato chissà dove, e non cercherò più.

Guerra, nutrirsi di guerra,

farti sapere che questa terra non si tocca, che a ogni invasiee corrisponde

un martirio dei tuoi simili, guerra necessaria, guerra alle abitudini,

per non vivere stanco.

Senza soldi né politica, senza ideali ma con un

obiettivo — l'estasi del compiacimento, l'amore per quel che é fastidio,

puntar tutto contro tutti, HAI PROVATO AD AFFLIGGERMI ORA IMPARA A NASCONDERTI