Ragman - Cripple Bastards

Born in your shit, I can’t enjoy the colors of grace and beauty

I can’t feel anything but this uniform-unfailing sense of nausea…

«Her eyes… so lovely

That you’re askin' yourself how can tears…

Her body… so perfect

That you’re askin' yourself how can shit…»

«Her brain… so empty

That I’m askin' myself how can thoughts…

Her life… so senseless

That I’m askin' myself how boring should be…»

The colors of grace and beauty won’t fit in my picture;

Diping my brush in your shit I’ll paint a life of kicks

Intimidations, self-relegation

I’m a ragman and I love my putrid clothes

Weared out by thousands generations

You’re something worst… corrupted perfection;

The static divinity of perfumed trash

Geboren in jouw shit, ik kan niet genieten van de kleuren van gratie en schoonheid

Ik kan niets anders voelen dan dit uniforme, onfeilbare gevoel van misselijkheid...

«Haar ogen… zo mooi

Dat je jezelf afvraagt ​​hoe kunnen tranen...

Haar lichaam... zo perfect

Dat je jezelf afvraagt ​​hoe kan shit...»

«Haar brein… zo leeg

Dat ik mezelf afvraag hoe kunnen gedachten...

Haar leven... zo zinloos

Dat ik mezelf afvraag hoe saai zou moeten zijn...»

De kleuren van gratie en schoonheid passen niet in mijn plaatje;

Als ik mijn penseel in je stront dompel, schilder ik een leven vol kicks

Intimidaties, zelfdegradatie

Ik ben een voddenman en ik hou van mijn bedorven kleren

Duizenden generaties versleten

Je bent iets slechtst ... corrupte perfectie;

De statische goddelijkheid van geparfumeerd afval