Tempo E Artista - Chico Buarque

Imagino o artista num anfiteatro

Onde o tempo é a grande estrela

Vejo o tempo obrar a sua arte

Tendo o mesmo artista como tela

Modelando o artista ao seu feitio

O tempo, com seu lápis impreciso

Põe-lhe rugas ao redor da boca

Como contrapesos de um sorriso

Já vestindo a pele do artista

O tempo arrebata-lhe a garganta

O velho cantor subindo ao palco

Apenas abre a voz, e o tempo canta

Dança o tempo sem cessar, montando

O dorso do exausto bailarino

Trêmulo, o ator recita um drama

Que ainda está por ser escrito

No anfiteatro, sob o céu de estrelas

Um concerto eu imagino

Onde, num relance, o tempo alcance a glória

E o artista, o infinito

Ik stel me de kunstenaar voor in een amfitheater

Waar is de tijd de grote ster?

Ik zie dat tijd werk een kunst is

Dezelfde artiest hebben als canvas

De kunstenaar modelleren naar zijn eigen stijl

Tijd, met zijn onnauwkeurige potlood

Het zorgt voor rimpels rond je mond

Als tegenwicht voor een glimlach

Draagt ​​u al de huid van de kunstenaar

De tijd grijpt je naar de keel

De oude zangeres die het podium betreedt

Alleen de stem gaat open en de tijd zingt

Tijd danst zonder ophouden, rijden

De rug van de uitgeputte danseres

Bevend reciteert de acteur een drama

Dat moet nog geschreven worden

In het amfitheater, onder de sterrenhemel

Een concert dat ik me voorstel

Waar, in één oogopslag, de tijd glorie bereikt

En de artiest, het oneindige