Sen Benim - Cem Adrian

Hep aynı sessizlikle geliyor gece

Hep aynı yalan dolan masalları dinliyorum yine

Hep aynı yüzler hep aynı sesler peşimde

Anlatamıyorum inandıramıyorum kendime

Sen benim yarım kalan cümlelerimsin

Hiç söyleyemedigim söylemediğim o sözlerim

Sen benim hiç ısınmayan ellerimsin

Hiç unutamayan unutmayan o kalbim

Sen benim eksik kalan yerimsin

Kapattığım pencereler

Güneşlere çektiğim o perdelerim

Sen benim hiç sevmediğim sessizligimsin

Kaybettigim yolum korktuğum karanlık

Hiç tutamadığım o yeminlerim

Sen benim yarım kalan cümlelerimsin

Hiç söyleyemediğim söylemediğim o sözlerim

Sen benim hiç ısınmayan ellerimsin

Hiç unutamayan unutmayan o kalbim

Sen benim eksik kalan yerimsin

Kapattıgım pencereler

Güneşlere çektiğim o perdelerim

Sen benim hiç sevmediğim sessizliğimsin

Kaybettiğim yolum korktuğum karanlık

Hiç tutamadığım o yeminlerim

Sen benim terk ettigim şehirlerimsn

Düştüğüm çukur uzanan ellerim

Hiç tutunamadığım o gidenlerim

Sen benim kovulduğum cennetimsin

Eğdiğim yüzüm sövdüğüm aydınlığa

Hiç açamadığım o gözlerim

De nacht komt altijd met dezelfde stilte

Ik luister altijd weer naar dezelfde valse verhalen

Altijd dezelfde gezichten, altijd dezelfde stemmen na mij

Ik kan het niet uitleggen, ik kan mezelf niet laten geloven

Jij bent mijn onvoltooide zinnen

Die woorden die ik nooit zou kunnen zeggen

Jij bent mijn handen die nooit warm worden

Mijn hart dat nooit vergeet

Jij bent mijn ontbrekende plek

ramen heb ik gesloten

Die gordijnen die ik trek naar de zon

Jij bent mijn stilte die ik nooit leuk vond

Mijn verloren pad is de duisternis waar ik bang voor ben

Die geloften die ik nooit kon houden

Jij bent mijn onvoltooide zinnen

De woorden die ik nooit zou kunnen zeggen

Jij bent mijn handen die nooit warm worden

Mijn hart dat nooit vergeet

Jij bent mijn ontbrekende plek

Vensters die ik heb gesloten

Die gordijnen die ik trek naar de zon

Jij bent mijn stilte die ik nooit leuk vond

Mijn verloren pad is de duisternis waar ik bang voor ben

Die geloften die ik nooit kon houden

Jullie zijn de steden die ik verliet

Het gat waarin ik viel, mijn gestrekte handen

Degenen die weggingen die ik nooit kon vasthouden

Jij bent mijn paradijs van waaruit ik werd ontslagen

Mijn gezicht dat ik buig voor het licht dat ik vervloek

Die ogen die ik nooit zou kunnen openen