Buruk - Cem Adrian, Halil Sezai

Artık senin olmadığın bu ev…

Benim cehennemimdir…

Bıraktığın bir yarım hayat…

Benim tesellimdir…

Gözyaşlarım akmıyor artık…

Gözyaşlarım senindir…

Bak çocuklar hiç gülmüyor artık…

Bunun suçu benimdir…

Ah içimde…

Ah içimde…

Sen giderken eğilen yüzüm…

Benim acizliğimdir…

Bastığın her kaldırım taşı…

Senin cinayetindir

Durdurmuyor, hiç durmuyor artık…

Zaman felaketimdir…

Her gün can alıp, her yeni gün veren…

Umut benim zehrimdir…

Ah içimde…

Ah içimde…

Kırık dökük bir can

Yitik bitik bir kalp

Yanık yenik bir aşk var içimde…

Zifir siyah bir his

Feryat figan bir ses

Emanet bir nefes var içimde…

Kırık dökük bir can

Yitik bitik bir kalp

Yanık yenik bir aşk var içimde…

Zifir siyah bir his

Feryat figan bir ses

Emanet bir nefes var içim hep…

Buruk…

Seni, sen giderken gelen yağmurlara emanet ettim

O çok sevdiğin kır çiçeklerine, vazgeçirip sonbahardan…

Seni taze ilkbaharlara emanet ettim…

Seni çıkmaz sokaklardan, uzun yollara…

Karanlıktan aydınlığa emanet ettim…

Derinlerden bulutlara, siyahlardan beyazlara emanet ettim…

Tüm yazgıları silip ellerimle, seni başka bir kadere emanet ettim…

Seni kendimden sakınıp, bir başka kalbe emanet ettim…

Seni bir felaketten esirgeyip, bir umuda emanet ettim…

Dit huis waar je niet meer…

het is mijn hel...

Een half leven dat je achterliet...

Het is mijn troost...

Mijn tranen vloeien niet meer...

Mijn tranen zijn van jou...

Kijk, de kinderen lachen nooit meer...

Het is mijn fout...

O binnen in mij...

O binnen in mij...

Mijn gezicht dat buigt als je weggaat...

Het is mijn zwakte...

Elke kei waar je op stapt...

het is jouw moord

Het houdt niet op, het houdt niet meer op...

Tijd is mijn ramp...

Elke dag het leven nemen en elke nieuwe dag geven...

Hoop is mijn vergif...

O binnen in mij...

O binnen in mij...

Een gebroken ziel

een verloren hart

Ik heb een verbrande en verslagen liefde in mij...

Een pikzwart gevoel

Een schreeuwende stem

Ik heb een adem van veiligheid in mij...

Een gebroken ziel

een verloren hart

Ik heb een verbrande en verslagen liefde in mij...

Een pikzwart gevoel

Een schreeuwende stem

Ik heb altijd een veilige adem...

bijtende…

Ik vertrouwde je toe aan de regen die kwam toen je wegging

Die wilde bloemen waar je zo van houdt, geef op en val...

Ik heb je toevertrouwd aan frisse bronnen...

Breng je van doodlopende straten naar lange wegen...

Ik vertrouwde het toe vanuit de duisternis aan het licht...

Ik vertrouwde het toe aan de wolken vanuit de diepte, van de zwarten tot de blanken...

Ik heb alle lot uitgewist en je met mijn handen aan een ander lot toevertrouwd...

Ik behoedde je voor mezelf en vertrouwde je toe aan een ander hart...

Ik heb je een ramp bespaard en je toevertrouwd aan een hoop...