Don Christopher - Bishop Allen

The day the great explorer came

The countess slapped the kitchen maid

And snapped at her, «Bring the plates out faster!»

The count sneered down as he surveyed

The table flush and fully laid

He always was a mean and vicious master

And all of Barcelona, quick and heaving, thick with throng

Stretched to see Columbus as his train just inched along

The day the great explorer came, they shouted out his blessed name, hurrah!

He dined between the king and queen

The admiral of the ocean seas

I do believe they named him governor

He spoke of spice and sweet perfume

Of golden flowers, heavy bloom

Jealously, the count and countess hovered

With every new delight described, the count was seen to wince

«In my own house, he dares to spout his brazen arrogance»

He dined between the king and queen, the viceroy of Indians, hurrah!

«Don Christopher, do tell me please

Was it really such a feat?»

The count spit out to looks wonder

«A voyage of, what, five short weeks?

One any man could lead with ease

For this, these trinkets and this plunder»

He tried to hide his greedy eyes that sparkled cruel and cold

For he, like all of Spain, could only see that fate of gold

«Don Christopher, do tell me please, do tell me, «hurrah!

The great explorer shook his head

And called out for a pantry egg

The challenge, make it stay upright

When all had tried and all had failed

He lopped the tip right off the shell

And stood it as the table roared out in delight

But now that I’ve showed you exactly how it’s done

Any fool could manage easily enough

The great explorer shook his head;

he shook his head, hurrah!

De dag dat de grote ontdekkingsreiziger kwam

De gravin sloeg de keukenmeid

En snauwde naar haar: «Breng de borden sneller naar buiten!»

De graaf sneerde naar beneden terwijl hij de enquête aflegde

De tafel vlak en volledig gedekt

Hij was altijd een gemene en gemene meester

En heel Barcelona, ​​snel en deinend, dik van de menigte

Rekte zich uit om Columbus te zien terwijl zijn trein net langskwam

De dag dat de grote ontdekkingsreiziger kwam, riepen ze zijn gezegende naam, hoera!

Hij dineerde tussen de koning en de koningin

De admiraal van de oceaanzeeën

Ik geloof echt dat ze hem gouverneur hebben genoemd

Hij sprak van kruiden en zoete parfum

Van gouden bloemen, zware bloei

Jaloers zweefden de graaf en gravin

Bij elk nieuw genot dat werd beschreven, huiverde de graaf

«In mijn eigen huis durft hij zijn brutale arrogantie te uiten»

Hij dineerde tussen de koning en de koningin, de onderkoning van de Indianen, hoera!

"Don Christopher, vertel het me alsjeblieft"

Was het echt zo'n prestatie?»

De graaf die spuugde ziet er wonderlijk uit

«Een reis van, wat, vijf korte weken?

Een die elke man met gemak zou kunnen leiden

Hiervoor, deze snuisterijen en deze plundering»

Hij probeerde zijn hebzuchtige ogen te verbergen die wreed en koud fonkelden

Want hij kon, net als heel Spanje, alleen dat lot van goud zien

«Don Christopher, vertel het me alsjeblieft, vertel me, hoera!

De grote ontdekkingsreiziger schudde zijn hoofd

En riep om een ​​pantry-ei

De uitdaging, zorg ervoor dat het rechtop blijft

Toen iedereen het had geprobeerd en alles had gefaald

Hij sneed de punt van de schaal af

En stond erbij terwijl de tafel brulde van plezier

Maar nu ik je precies heb laten zien hoe het moet

Elke dwaas zou het gemakkelijk genoeg kunnen redden

De grote ontdekkingsreiziger schudde zijn hoofd;

hij schudde zijn hoofd, hoera!