Bellingham - Bishop Allen

It must have been our crooked star that shook me out of place and that put me

on a train to who knows where

But looking out the window with the weight of my disgrace

Looking for what, I didn’t care

But the little town was glittering, oh just like Bethlehem

I said, «I'll stop right where I am»

Bellingham

And standing at the station

A stranger in the rain

She was calling out a name that wasn’t mine

She grabbed me by the shoulders

And I shuddered in surprise

But she seemed to recognize me alright

And maybe I believed that she was there looking for me

And maybe I just wanted to be found

But I didn’t try to clarify

No, I just let her leave

And she closed the trunk and drove me to her house

She’d been waiting for so long

She said, «Oh, I knew that you would come»

But she knows not who I am

Bellingham

The whole town dreamed of steamer fleets, the sultry August day

When the first ship cleared the Panama Canal

For the shipping lanes would mend and change their fortunes and their fates

Well, I’m glad that they can’t see what I see now

For there’s rubble and driftwood

Where they pooled their dimes to pay for the most majestic dock in the Puget

Sound

And when they cut the ribbon

The county brass band played

What a sad lament it seems they struck up now

No one ever could say why

But oh, the ships just passed on by

And they still don’t understand

And how long did I think I could keep up the masquerade

And how much did she know it was a lie

When every bond I’d ever made, I’d broken or betrayed

What made me think that I could step into a life that wasn’t mine?

I wrote a note and slipped away

It said, «Oh, I just can’t explain»

But it’s all been a sham

Bellingham

Het moet onze scheve ster zijn geweest die me van mijn plaats deed schudden en dat zette me aan

in de trein naar wie weet waar?

Maar uit het raam kijken met het gewicht van mijn schande

Op zoek naar wat, het kon me niet schelen

Maar het stadje glinsterde, oh net als Bethlehem

Ik zei: "Ik stop waar ik ben"

Bellingham

En staande op het station

Een vreemdeling in de regen

Ze riep een naam die niet van mij was

Ze greep me bij de schouders

En ik huiverde van verbazing

Maar ze leek me te herkennen, oké

En misschien geloofde ik dat ze daar naar me op zoek was

En misschien wilde ik gewoon gevonden worden

Maar ik heb niet geprobeerd te verduidelijken

Nee, ik liet haar gewoon gaan

En ze sloot de kofferbak en reed me naar haar huis

Ze wacht al zo lang

Ze zei: "Oh, ik wist dat je zou komen"

Maar ze weet niet wie ik ben

Bellingham

De hele stad droomde van stoombootvloten, de zwoele augustusdag

Toen het eerste schip het Panamakanaal passeerde

Want de scheepvaartroutes zouden hun lot en hun lot herstellen en veranderen

Nou, ik ben blij dat ze niet kunnen zien wat ik nu zie

Want er is puin en drijfhout

Waar ze hun centen bij elkaar sprokkelden om te betalen voor het meest majestueuze dok in de Puget

Geluid

En als ze het lint doorknippen

De provinciale brassband speelde

Wat een trieste klaagzang, het lijkt erop dat ze nu toeslaan

Niemand heeft ooit kunnen zeggen waarom

Maar oh, de schepen kwamen net voorbij

En ze begrijpen het nog steeds niet

En hoe lang dacht ik dat ik de maskerade kon volhouden?

En hoeveel wist ze dat het een leugen was?

Elke band die ik ooit had gemaakt, had ik verbroken of verraden

Waarom dacht ik dat ik in een leven kon stappen dat niet van mij was?

Ik schreef een notitie en glipte weg

Er stond: "Oh, ik kan het gewoon niet uitleggen"

Maar het is allemaal een schijnvertoning geweest

Bellingham