A Tiny Fold - Bishop Allen

I don’t know how long I stayed in bed

The day is surely dead

And once again, I’m sleeping with the book I read

And colorfully and candidly, it points the way so childishly ahead

I guess I will make it through the day

To learn I’ve lost my way

And once again, my heavy heart is made of clay

And distant shores unseen by men, they call to me to set my sails away

To set my sails away

For distant shores, okay

I can’t seem to fit where I belong

I tune myself a song

And even then, I can’t quite figure out what’s wrong

And will I end a broken man whose hands half-filled even though they once

seemed strong?

I still have nothing to my name

So brightly burns the flame

And even then, I’ve spent my life so wrecklessly

The stories on the page I read, they make me seem so timid and afraid

So timid and afraid

A tiny fold away

And on and on and endlessly

The promises and the pagentry

And those who live so fearlessly

If I could live so fearlessly

I mark my place, a tiny fold

And once again, I find myself alone

Ik weet niet hoe lang ik in bed heb gelegen

De dag is zeker dood

En nogmaals, ik slaap met het boek dat ik heb gelezen

En kleurrijk en openhartig wijst het de weg zo kinderachtig vooruit

Ik denk dat ik de dag wel doorkom

Om te leren dat ik de weg kwijt ben

En nogmaals, mijn zware hart is gemaakt van klei

En verre kusten ongezien door mannen, ze roepen naar mij om mijn zeilen weg te zetten

Om mijn zeilen te zetten

Voor verre kusten, oké

Ik lijk niet te passen waar ik thuishoor

Ik stem een ​​nummer voor mezelf

En zelfs dan kan ik niet helemaal achterhalen wat er aan de hand is

En zal ik een einde maken aan een gebroken man wiens handen halfvol waren, ook al waren ze ooit?

leek sterk?

Ik heb nog steeds niets op mijn naam

Dus brandt de vlam fel

En zelfs dan heb ik mijn leven zo slordig doorgebracht

De verhalen op de pagina die ik lees, ze maken me zo timide en bang

Zo timide en bang

Een klein opvouwbaar

En door en door en eindeloos

De beloften en de praal

En degenen die zo onbevreesd leven

Als ik zo onbevreesd zou kunnen leven

Ik markeer mijn plaats, een kleine vouw

En nogmaals, ik vind mezelf alleen