Last Call - Bill Hicks

I was riding a train, or maybe a bar

In the winter of ought, in the new century

With Millennium Bud, and phones without wires

And my gal had gone off with a life all her own

Stead of being a hunnerd percent homemakin' girl

And as tough as I was wasn’t all that tough

And I noticed my Bud had gone flat at the end

Just like beers before 2000 tended to do

And I looked at the clock saying quarter to 2

So I went off to bed with myself

Well work had got slow cause I do it outside

So I made it my work to come night after night

The 'tenders were friendly and shown me a trick--

«Drink it faster,» they said, «and it never gets flat.»

I’ll have to admit they were right about that

(You might even want to take note of this fact

But remember--like a guy also told me one time--

«You must keep in mind that you can’t drink it all.»)

An expert’s approach, if there ever was one

To the problem exposed by the dreaded «Last call.»

So anyhow one night a drifter came in

And swayed down the aisle in his long cowboy coat

His spurs making tiny Oooommmm-ish like notes

And the moon making sparkles on his buckles and irons

And he sat down beside me and ordered a brew

«How far is this engine takin' this rig?»

I asked him--a kind of a «howdy» I guess--

And he looked at me gently, like Clint Eastwood would

And drew his revolver, gave the chambers a whack

And said with a smile, «It's a circular track.»

This puzzled me greatly and grieved me no end:

I had always believed we were going straight up

Or maybe straight down--it depended on luck

And the good lord’s intentions, whatever they was

And then there was whatever the hell we might do

With the millennimum intelligence we was give--

But ole Clint he jes smiled, and sucked on his smoke

Like he thought it was some kind o cosmical joke

And he sez to me, «Bud, there’s no reason for hope;

But then there’s no particular call for despair.»

This astounded me more, I was shocked and amazed

And I must have looked startled, as he chucked at my chin

And ordered us both one more for the road

«Listen Bud,» he repeated, «it comes round again

It goes over and over, the whole blessed time

Like wieners from Frosty, like Coronas and lime

Ain’t no need to sweat it, grab on and have fun

There won’t be no remembrin' when next you’ve begun.»

Then he vanished, a wraith fading out in the air

And that there is his coat, lying over that chair

And you can believe it, or call me a liar--

While I have me a drink, warm my feet at the fire!

Ik zat in een trein of misschien in een bar

In de winter van zou moeten, in de nieuwe eeuw

Met Millennium Bud en telefoons zonder kabels

En mijn vriendin was er met een heel eigen leven vandoor gegaan

In plaats van een honderd procent zelfgemaakt meisje te zijn

En hoe stoer ik ook was, het was niet zo stoer

En ik merkte dat mijn Bud aan het einde plat was gegaan

Net zoals bieren van vóór 2000 dat deden

En ik keek op de klok en zei kwart voor 2

Dus ging ik met mezelf naar bed

Nou, het werk was traag omdat ik het buiten doe

Dus ik heb er mijn werk van gemaakt om avond na avond te komen

De offertes waren vriendelijk en lieten me een truc zien...

"Drink het sneller," zeiden ze, "en het raakt nooit leeg."

Ik moet toegeven dat ze daar gelijk in hadden

(Misschien wilt u zelfs nota nemen van dit feit

Maar onthoud - zoals een man me ook een keer vertelde -

«Je moet er rekening mee houden dat je niet alles kunt opdrinken.»)

De aanpak van een expert, als die er ooit was

Op het probleem dat werd blootgelegd door de gevreesde «Laatste oproep».

Dus hoe dan ook, op een nacht kwam er een zwerver binnen

En zwaaide door het gangpad in zijn lange cowboyjas

Zijn sporen maken kleine Oooommmm-achtige noten

En de maan die glinstert op zijn gespen en strijkijzers

En hij ging naast me zitten en bestelde een brouwsel

"Hoe ver gaat deze motor met dit tuig?"

Ik vroeg hem - een soort "howdy" denk ik -

En hij keek me vriendelijk aan, zoals Clint Eastwood zou doen

En trok zijn revolver, gaf de kamers een mep

En zei met een glimlach: "Het is een cirkelbaan."

Dit verbaasde me enorm en deed me veel verdriet:

Ik had altijd geloofd dat we recht omhoog zouden gaan

Of misschien recht naar beneden - het hing af van geluk

En de bedoelingen van de goede heer, wat ze ook waren

En dan was er nog wat we in godsnaam konden doen

Met de duizendjarige intelligentie die we kregen...

Maar ouwe Clint, hij lachte en zoog op zijn rook

Alsof hij dacht dat het een soort kosmische grap was

En hij zei tegen me: «Bud, er is geen reden voor hoop;

Maar dan is er geen specifieke roep om wanhoop.»

Dit verbaasde me nog meer, ik was geschokt en verbaasd

En ik moet geschrokken hebben gekeken, toen hij naar mijn kin hapte

En bestelde ons allebei nog een voor onderweg

'Luister Bud,' herhaalde hij, 'het komt weer terug'

Het gaat keer op keer, de hele gezegende tijd

Zoals worstjes uit Frosty, zoals Coronas en limoen

Het is niet nodig om te zweten, vast te pakken en plezier te hebben

Je zult je niet herinneren wanneer je de volgende keer bent begonnen.»

Toen verdween hij, een schim die in de lucht vervaagde

En dat daar zijn jas ligt, liggend over die stoel

En je kunt het geloven, of noem me een leugenaar...

Terwijl ik een drankje drink, verwarm mijn voeten bij het vuur!