Bridges - Bill Hicks

After I’d burned all my bridges again

And headed to some other government town

Trapped with rank strangers, where the fields had turned brown

That’s when they told me that you were around

I’d taken a job at the assayer’s office

It was lab work and called on some skills I had honed

Way back in the silverstrike days of November

Way up in the North Country bleakness of home

You’d rode into town in your 4-wheeled Explorer

Covered with dust, the grit on your face

And set up your shop at Hotel L’Aventura

'Mid whispers of diamonds and rubies and lace

In a heartbeat the boys were all over your case

And you spun out your stories into garments so fair

While I sat in my emptied-out office and wondered

Was it time to start packing my knapsacks again?

I thought--What a fool!--that you might come to see me

In my microscope arsenic leached the gold from the waste

But I just couldn’t focus my heart to a distance

Where diamonds could equally glitter as paste

Now the train racks and rattles down the Mexican canyon

And cinders burn holes in my ragged blue jeans

In an hour or two I will come to the jungle

I’ll stand on the platform in an ocean of green

And stare at the wanteds for Ché and Zapata

Faded and rotting but there just the same;

A cigar in my teeth, to keep off mosquitoes

In a land where no one will remember my name

(repeat first verse., then d.c. first line)

Nadat ik al mijn bruggen weer had verbrand

En op weg naar een andere regeringsstad

Gevangen met rang vreemdelingen, waar de velden bruin waren geworden

Toen vertelden ze me dat je in de buurt was

Ik had een baan aangenomen op het kantoor van de keurder

Het was labwerk en deed een beroep op een aantal vaardigheden die ik had aangescherpt

Lang geleden in de Silverstrike-dagen van november

Helemaal in het noorden van het land, de somberheid van thuis

Je was de stad in gereden in je 4-wielige Explorer

Bedekt met stof, het gruis op je gezicht

En zet uw winkel op in Hotel L'Aventura

'Mid gefluister van diamanten en robijnen en kant'

In een oogwenk waren de jongens overal in je zaak

En je hebt je verhalen zo eerlijk uitgesponnen in kleding

Terwijl ik in mijn lege kantoor zat en me afvroeg:

Was het tijd om mijn rugzakken weer in te pakken?

Ik dacht - wat een dwaas! - dat je misschien naar me toe zou komen

In mijn microscoop lekte arseen het goud uit het afval

Maar ik kon mijn hart gewoon niet op een afstand concentreren

Waar diamanten net zo kunnen schitteren als plakken

Nu dendert en rammelt de trein door de Mexicaanse canyon

En sintels branden gaten in mijn haveloze spijkerbroek

Over een uur of twee kom ik naar de jungle

Ik sta op het platform in een oceaan van groen

En staar naar de wensen voor Ché en Zapata

Verschoten en rottend, maar toch;

Een sigaar tussen mijn tanden, om muggen op afstand te houden

In een land waar niemand mijn naam zal onthouden

(herhaal eerste couplet, dan d.c. eerste regel)