Dawn Chorus - Beth Orton

Dawn breeze brushed my cheek and I knew what I had to leave

Dawn chorus came on glorious all wrapped up in your sheets

Beneath the noise there was silence

And what was left was ours to surprise us

And you could say that you could say that

You could say that it was my knowing

But I never knew, no I never knew

No I never knew where this would be going

All the stories people tell and all the tales I heard from myself

It’s best you know or else get told the soft flesh that beats

‘neath your breast

Beneath the noise there’s only silence

And you could blame it you could blame it

You could blame it on my knowing

But I never knew, no I never knew

No I never knew where this would be going

I was lonely as the moon who longs for the sun to come by

I’d wait and wait and wait and wait

But never seem to share the same sky

Beneath the noise there was always silence

But what is left comes on to surprise us

And I could say that I could swear that

I could swear that it was my knowing

But I never knew, no I had no clue, no I never knew

Where this would be going

De ochtendbries streek langs mijn wang en ik wist wat ik moest achterlaten

Dawn refrein kwam op glorieuze allemaal verpakt in je lakens

Onder het lawaai was er stilte

En wat er overbleef was van ons om ons te verrassen

En je zou kunnen zeggen dat je dat zou kunnen zeggen

Je zou kunnen zeggen dat het mijn weten was

Maar ik heb het nooit geweten, nee ik heb het nooit geweten

Nee ik heb nooit geweten waar dit heen zou gaan

Alle verhalen die mensen vertellen en alle verhalen die ik van mezelf heb gehoord

Het is het beste dat je het weet, anders hoor je het zachte vlees dat klopt

'onder je borst'

Onder het lawaai is er alleen stilte

En je zou het de schuld kunnen geven, je zou het de schuld kunnen geven

Je zou de schuld kunnen geven aan mijn weten

Maar ik heb het nooit geweten, nee ik heb het nooit geweten

Nee ik heb nooit geweten waar dit heen zou gaan

Ik was eenzaam als de maan die verlangt dat de zon langskomt

Ik zou wachten en wachten en wachten en wachten

Maar lijken nooit dezelfde lucht te delen

Onder het lawaai was er altijd stilte

Maar wat er nog over is, zal ons verrassen

En ik zou kunnen zeggen dat ik dat zou kunnen zweren

Ik zou zweren dat het mijn weten was

Maar ik heb het nooit geweten, nee ik had geen idee, nee ik heb het nooit geweten

Waar dit naartoe zou gaan?