Solar Eclipse - Baba Brinkman

Thunderous beats shake the ground underneath

Hundreds of feet that jump and leap and thump drunkenly

Beneath the trunks of people who’ve all come to see

Someone unbelievable, with a tongue to speak

With two lungs to breathe and a mind composed

To rhyme blindfolded on high vinyl ropes

And drive winding roads disinclined to doze

I won’t let my eyes close ‘til it’s my time to go

As I find the signposts to keep me oriented

To keep me soaring into the morning with no resentment

To give me more incentive to get my stories printed

Ignoring poor intentions until this party’s ended

I’m sorry if you’re offended;

just count to ten

And then bounce around when the record sound spins

I’m out to move mountains with a fountain pen

And then step down proudly in the crowd and grin

I’ve been around the bend, and I’m trying to make it back

To the only place I have where I’m still safe at last

As I trace my path through this race of rats

All I taste is ashtrays, waste and trash

Every paycheque cashed represents my survival

I go from wet to dry as I flow;

I’m inter-tidal

My style has been stifled by my most intense rival

Who resides in my throat and prevents my arrival

At the end of this wide road, this Möbius strip

It’s got me frozen stiff, lonely and sick

Until the moment I lift this microphone to my lips

Then every poem is a glimpse of a solar eclipse

As cold as the polar tips before greenhouse gases

I bring out raps at extremely loud bashes

‘Cause I’ve seen how fast people stream out of classes

Where senile bastards read from out the classics

My dreams outlast it;

I stay in position

But my name is a prison and my goals remain distant

I’m unable to make decisions between fame and wisdom

So my aim is missin' and I just blame the system

I bitch and complain, fixin' to quit payin' my dues

It’s a game I choose to play, and it’s okay if I lose

Say if I do, take two, another day in my shoes

Makin' moves, breakin' through;

I’m not afraid if I bruise

I create flavours and moods with wide brush strokes

And use subtle notes to describe crushed hopes

When knives cut throats, lives blood soaked

Eyes shut closed, I just float by such gross

Types of close-up descriptive images

And flip minute to minute ‘cause the script is limitless

Depictions of women and kids gripped in grimaces

Diminish in a mist as the fiction finishes

Pictures of innocence begin to evaporate

I’ve been too fascinated with tragic fates

To graduate, and I tend to exaggerate

In fact, let me navigate back to my happy place

Where friends congratulate and there’s pleasure and pain

Sunny weather and rain, milk and honey, leisure and strain

Where the earth forever remains but it’s never the same

It just gets better with age like the veterans claim

As I sever the chains at the end of my noose

And let energies loose to get my enemy’s goose

Go ahead, send in the troops;

just remember the truth

Everything loops back to the centre’s replenishing juice

Donderende beats schudden de grond eronder

Honderden voeten die dronken springen en springen en stompen

Onder de koffers van mensen die allemaal komen kijken

Iemand ongelooflijk, met een tong om te spreken

Met twee longen om te ademen en een gecomponeerde geest

Om geblinddoekt te rijmen op hoge vinyl touwen

En rijd over bochtige wegen die niet geneigd zijn om te dommelen

Ik laat mijn ogen niet sluiten totdat het mijn tijd is om te gaan

Terwijl ik de wegwijzers vind om me georiënteerd te houden

Om me zonder wrok de ochtend in te laten vliegen

Om me meer stimulans te geven om mijn verhalen te laten drukken

Slechte bedoelingen negeren totdat dit feest afgelopen is

Het spijt me als u beledigd bent;

tel gewoon tot tien

En stuiter dan in het rond als het geluid van de plaat ronddraait

Ik ben erop uit om bergen te verzetten met een vulpen

En stap dan trots in de menigte en grijns

Ik ben de bocht om geweest en ik probeer het terug te halen

Naar de enige plek die ik heb waar ik eindelijk nog veilig ben

Terwijl ik mijn pad volg door dit ras van ratten

Alles wat ik proef is asbakken, afval en rotzooi

Elke geïnde looncheque vertegenwoordigt mijn overleving

Ik ga van nat naar droog terwijl ik vloei;

Ik ben intergetijde

Mijn stijl is verstikt door mijn meest intense rivaal

Die in mijn keel woont en mijn aankomst verhindert

Aan het einde van deze brede weg, deze Möbiusstrook

Ik ben er stijf, eenzaam en ziek van geworden

Tot het moment dat ik deze microfoon naar mijn lippen breng

Dan is elk gedicht een glimp van een zonsverduistering

Zo koud als de poolpunten voor broeikasgassen

Ik breng raps uit op extreem luide bashes

Omdat ik heb gezien hoe snel mensen de lessen uitstromen

Waar seniele klootzakken voorlezen uit de klassiekers

Mijn dromen overleven het;

Ik blijf in positie

Maar mijn naam is een gevangenis en mijn doelen blijven ver weg

Ik kan geen beslissingen nemen tussen roem en wijsheid

Dus mijn doel mist en ik geef gewoon het systeem de schuld

Ik zeur en klaag, ik ben klaar om te stoppen met het betalen van mijn contributie

Het is een spel dat ik kies om te spelen, en het is oké als ik verlies

Stel dat als ik dat doe, neem er twee, nog een dag in mijn schoenen

Bewegingen maken, doorbreken;

Ik ben niet bang als ik blauwe plekken krijg

Ik creëer smaken en stemmingen met brede penseelstreken

En gebruik subtiele notities om verbrijzelde hoop te beschrijven

Als messen de keel doorsnijden, is het leven doordrenkt met bloed

Ogen dicht, ik zweef gewoon voorbij zo vies

Typen beschrijvende close-upafbeeldingen

En blader van minuut tot minuut, want het script is grenzeloos

Afbeeldingen van vrouwen en kinderen gegrepen in grimassen

Verdwijn in een mist terwijl de fictie eindigt

Beelden van onschuld beginnen te verdampen

Ik ben te gefascineerd geweest door tragische lotgevallen

Om af te studeren, en ik heb de neiging om te overdrijven

Laat me zelfs teruggaan naar mijn gelukkige plek

Waar vrienden feliciteren en waar plezier en pijn is

Zonnig weer en regen, melk en honing, vrije tijd en inspanning

Waar de aarde voor altijd blijft maar nooit hetzelfde is

Het wordt alleen maar beter met de leeftijd, zoals de veteranen beweren

Terwijl ik de kettingen aan het einde van mijn strop doorsnijd

En laat energie los om de gans van mijn vijand te pakken te krijgen

Ga je gang, stuur de troepen;

onthoud gewoon de waarheid

Alles loopt terug naar het aanvullend sap van het centrum