Insomnia - Baba Brinkman

It’s 4:45 and I’m fortified and on track

Awake overnight, a glorified insomniac

I wait for the morning light to make contact

It’s a glorious sight for sore eyes;

as dawn cracks

I’m ignoring it;

why?

My vision’s gone black

It’s time for a long nap, and I’m ready to be

Settled deep in steady sleep;

nestled in feather sheets

I’m already intrigued by what I see ahead of me

An iridescent beach, a crescent peach moon

A phosphorescent sea stirred by a western breeze

That carries a pleasant tune with a resonant beat

From the direction of desert dunes, as I begin to creep

To a crest where a vision looms: I can see seven priests

And a collection of ruins where earth and heaven meet

Sacred temples and tombs where spirits live and breathe

Their holy breath in the rooms, and I watch expectantly

As a ritual resumes;

but the head priest removes

His headpiece and beckons to me impatiently

As a second priest prepares a place for me next to his seat

And I obey his decree on shaky feet breathlessly

And leave the safety of the beach in a state of ecstasy

And proceed to the left of the priest and then stare

As the high priestess descends the temple stairs

And she’s dressed in expensive layers

From her knees to her chest and I freeze;

in her hair

Is a bee’s nest;

it’s the headpiece she wears

That keeps the rest of them all meek and scared

I try to be prepared, unaware that she wasn’t

Even comin' for me, and I would be spared

Then I’m on my feet runnin', surrounded by bees buzzin'

I can see the priests covered in about three-dozen

Apiece, with the priestess standin' above ‘em

Lookin' like she’s lovin' every minute of it

For a moment the image hovered in my vision and doubled

And then the next thing I know I’m back under my covers

Smothered with sunlight streaming through the shutters

Het is 4:45 en ik ben gesterkt en op schema

Van de ene op de andere dag wakker, een veredelde slapeloosheid

Ik wacht tot het ochtendlicht contact maakt

Het is een heerlijk gezicht voor zere ogen;

als ochtendscheuren

ik negeer het;

waarom?

Mijn zicht is zwart geworden

Het is tijd voor een lang dutje en ik ben er klaar voor

Diep gesetteld in een stabiele slaap;

genesteld in veren lakens

Ik ben al geïntrigeerd door wat ik voor me zie

Een iriserend strand, een halve maan van een perzik

Een fosforescerende zee bewogen door een westelijke bries

Dat draagt ​​een aangenaam deuntje met een resonerende beat

Vanuit de richting van woestijnduinen, terwijl ik begin te kruipen

Naar een kam waar een visioen opdoemt: ik kan zeven priesters zien

En een verzameling ruïnes waar aarde en hemel samenkomen

Heilige tempels en graven waar geesten leven en ademen

Hun heilige adem in de kamers, en ik kijk verwachtingsvol toe

Als een ritueel hervat;

maar de hoofdpriester verwijdert

Zijn hoofddeksel en wenkt me ongeduldig

Terwijl een tweede priester een plaats voor me klaarmaakt naast zijn stoel

En ademloos volg ik zijn besluit op wankele voeten

En laat de veiligheid van het strand in een staat van extase achter

En ga naar links van de priester en staar dan

Terwijl de hogepriesteres de tempeltrap afdaalt

En ze is gekleed in dure lagen

Van haar knieën tot haar borst en ik verstijf;

in haar haar

Is een bijennest;

het is het hoofddeksel dat ze draagt

Dat houdt de rest van hen allemaal zachtmoedig en bang

Ik probeer voorbereid te zijn, niet wetende dat ze dat niet was

Zelfs voor mij komen, en ik zou gespaard blijven

Dan sta ik op de been, omringd door zoemende bijen

Ik zie de priesters bedekt met ongeveer drie dozijn

Per stuk, met de priesteres die erboven staat

Het lijkt alsof ze van elke minuut houdt

Even zweefde het beeld in mijn zicht en verdubbelde het

En het volgende dat ik weet, ben ik weer onder mijn dekens

Overspoeld met zonlicht dat door de luiken schijnt