Dead Poets - Baba Brinkman

A damsel with a dulcimer

In a vision once I saw:

It was an Abyssinian maid

And on her dulcimer she played

Singing of Mount Abora

Could I revive within me

Her symphony and song

To such a deep delight 'twould win me

That with music loud and long

I would build that dome in air

That sunny dome!

those caves of ice!

And all who heard should see them there

And all should cry, Beware!

Beware!

His flashing eyes, his floating hair!

Weave a circle round him thrice

And close your eyes with holy dread

For he on honey-dew hath fed

And drunk the milk of Paradise

I’m livin' every day with the dead poets' society

Rioting inside my head, so it requires me

To keep every word I’ve read close beside me

Inspiring me to never go quietly

I’m posturing like I’m the offspring of Oscar Wilde

The foster child of Geoffrey Chaucer;

now

Hip-hop's the trial I face here, so I adopt the style

But I’ve got to make clear that since my eighth year

I’ve been possessed by Shakespeare and William Blake’s spirits

And still I wait to hear a voice like T.S.

Elliot’s

And Percy Shelley is the first to tell me just

How to speak out of turn and keep my verse rebellious

I read Keats and learn from a grecian urn

How to reach eternity through the gyre where Yeats purns

So I can meet Traherne, plus I’m a freak like Burns

With his twenty-some children, though I’m still a young pilgrim

And I’m buildin' a temple from the skills my tongue’s yieldin'

So I feel like John Milton;

paradise is lost

For the thrill;

I’m John Skelton crossed with Wordsworth

And my zeal is unwelcome in George Herbert’s church

I’m livin' every day with the dead poets' society

Rioting inside my head, so it requires me

To keep every word I’ve read close beside me

Inspiring me to never go quietly

For a challenge I’m known to approach talent shows with

Poems that I stole from Edgar Allen Poe’s lips

Opium hits dope Alexander Pope’s wits

I was Samuel Coleridge in a trance when I wrote this

And I awoke with the whole song done

I felt the soul of John Donne;

Andrew Marvel

Taught me to chase the sun;

I can’t make it stand still

So instead I’ll make it run, with puns denser

Than Edmund Spencer’s, and modern lyrics

Modeled on Robert Herrick’s;

when I dispense words

It’s like a forge is firin', and I’m strikin' the iron

Inspired by Lord Byron when I’m writin' the Siren

Song;

evidence of desire went wrong

And lost innocence;

my memory’s gone

In a sense, Tennyson has been reborn

In a form with the fingerprints of Henry Vaughn

I’m livin' every day with the dead poets' society

Rioting inside my head, so it requires me

To keep every word I’ve read close beside me

Inspiring me to never go quietly

As a poet I’m conscious of the goals I accomplish

That I owe to accomplices, and when I’m feelin' honest

My conscience bids me to admit to stealin' sonnet

Styles from Philip Sydney;

I’m fulfillin' a promise

I gave Dylon Thomas to rage against the dyin'

Of light;

I’m like Adonis: I’m still a novice

But I already got the skills to thrill a Goddess

Or start a riot in the heart;

that’s why it’s pounding

I’m Thomas Wyatt’s foundling;

on Ezra Pound’s wings

I fly, quietly grounding my weight on the past’s crutches

I’m Robert Browning, and this rap is «My Last Dutchess»

I’m puttin' the last touches on the way it’s sounding

In strange surroundings my grasp clutches

For balance;

I spin words, recalling how fast structures

Fell and splintered at my feet like Alan Ginsberg

That’s how I’m ensured power of speech, and now I’ve been heard

I’m livin' every day with the dead poets' society

Rioting inside my head, so it requires me

To keep every word I’ve read close beside me

Inspiring me to never go quietly

Let me not to the marriage of true minds

Admit impediments…

Death, be not proud, though some have called thee

Mighty and dreadful, for thou art not so…

In what distant deeps or skies

Burnt the fire of thine eyes

On what wings dare he aspire

What the hand dare seize the fire…

As holy and enchanted

As 'er beneath a waning moon was haunted

By woman wailing for her demon lover…

Who’d stoop to blame this sort of trifling

Even had you skill in speech, which I have not…

Well those passions read, which yet survive

Stamped on these lifeless things…

To whom thou sayest «Beauty is Truth

Truth Beauty, that is all ye know on earth

And all ye need to know»

Let us roll all our strength and all

Our sweetness up into one ball

And tear our pleasures with rough strife

Through the iron gates of life

Thus, though we cannot make our sun

Stand still, yet we will make him run

Een jonkvrouw met een hakkebord

In een visioen zag ik ooit:

Het was een Abessijnse meid

En op haar hakkebord speelde ze

Zingen van de berg Abora

Zou ik in mij kunnen herleven

Haar symfonie en zang

Tot zo'n diepe verrukking 'zou me winnen

Dat met muziek hard en lang

Ik zou die koepel in de lucht bouwen

Die zonnige koepel!

die ijsgrotten!

En iedereen die het hoorde, zou ze daar moeten zien

En iedereen zou moeten huilen, Pas op!

Pas op!

Zijn flitsende ogen, zijn golvende haar!

Weef drie keer een cirkel om hem heen

En sluit je ogen met heilige angst

Want hij heeft zich gevoed met honingdauw

En dronk de melk van het paradijs

Ik leef elke dag met de samenleving van de dode dichters

Rellen in mijn hoofd, dus ik heb het nodig

Om elk woord dat ik heb gelezen dicht bij me te houden

Inspirerend om nooit stil te gaan

Ik doe alsof ik het nageslacht ben van Oscar Wilde

Het pleegkind van Geoffrey Chaucer;

nu

Hiphop is de beproeving die ik hier tegenkom, dus ik neem de stijl over

Maar dat moet ik duidelijk maken sinds mijn achtste jaar

Ik ben bezeten door de geesten van Shakespeare en William Blake

En toch wacht ik op het horen van een stem als T.S.

van Elliot

En Percy Shelley is de eerste die het me eerlijk vertelt

Hoe ik voor mijn beurt spreek en mijn couplet rebels houd

Ik lees Keats en leer van een Griekse urn

Hoe de eeuwigheid te bereiken door de draaikolk waar Yeats spint

Dus ik kan Traherne ontmoeten, en ik ben een freak zoals Burns

Met zijn twintig kinderen, hoewel ik nog een jonge pelgrim ben

En ik bouw een tempel van de vaardigheden die mijn tong oplevert

Dus ik voel me als John Milton;

het paradijs is verloren

Voor de spanning;

Ik ben John Skelton gekruist met Wordsworth

En mijn ijver is niet welkom in de kerk van George Herbert

Ik leef elke dag met de samenleving van de dode dichters

Rellen in mijn hoofd, dus ik heb het nodig

Om elk woord dat ik heb gelezen dicht bij me te houden

Inspirerend om nooit stil te gaan

Voor een uitdaging waarvan ik bekend ben dat ik talentenjachten benader

Gedichten die ik van de lippen van Edgar Allen Poe heb gestolen

Opium raakt de geest van Alexander Pope

Ik was Samuel Coleridge in trance toen ik dit schreef

En ik werd wakker met het hele nummer gedaan

Ik voelde de ziel van John Donne;

Andreas Marvel

Heeft me geleerd de zon te achtervolgen;

Ik kan het niet stil laten staan

Dus in plaats daarvan laat ik het lopen, met woordspelingen dichter

Dan die van Edmund Spencer en moderne teksten

Gemodelleerd naar Robert Herrick's;

als ik woorden uitdeel

Het is alsof een smidse in brand staat en ik op het ijzer sla

Geïnspireerd door Lord Byron wanneer ik de sirene schrijf

Liedje;

bewijs van verlangen ging mis

En verloren onschuld;

mijn geheugen is weg

In zekere zin is Tennyson herboren

In een vorm met de vingerafdrukken van Henry Vaughn

Ik leef elke dag met de samenleving van de dode dichters

Rellen in mijn hoofd, dus ik heb het nodig

Om elk woord dat ik heb gelezen dicht bij me te houden

Inspirerend om nooit stil te gaan

Als dichter ben ik me bewust van de doelen die ik bereik

Dat ben ik schuldig aan handlangers, en als ik me eerlijk voel

Mijn geweten gebiedt me toe te geven sonnet te hebben gestolen

Stijlen van Philip Sydney;

Ik kom een ​​belofte na

Ik gaf Dylon Thomas om te woeden tegen de stervenden

Van licht;

Ik ben net als Adonis: ik ben nog steeds een beginneling

Maar ik heb al de vaardigheden om een ​​godin te prikkelen

Of begin een rel in het hart;

daarom bonkt het

Ik ben de vondeling van Thomas Wyatt;

op de vleugels van Ezra Pound

Ik vlieg, stilletjes mijn gewicht op de krukken van het verleden

Ik ben Robert Browning, en deze rap is "My Last Dutchess"

Ik leg de laatste hand aan de manier waarop het klinkt

In een vreemde omgeving grijpt mijn greep vast

Voor balans;

Ik draai woorden en herinner me hoe snel structuren zijn

Viel en versplinterde aan mijn voeten zoals Alan Ginsberg

Zo ben ik verzekerd van spraakkracht, en nu ben ik gehoord

Ik leef elke dag met de dode dichtersvereniging

Rellen in mijn hoofd, dus ik heb het nodig

Om elk woord dat ik heb gelezen dicht bij me te houden

Inspirerend om nooit stil te gaan

Laat me niet naar het huwelijk van echte geesten

Belemmeringen toegeven...

Dood, wees niet trots, hoewel sommigen u hebben geroepen

Machtig en vreselijk, want jij bent niet zo...

In welke verre diepten of luchten

Verbrand het vuur van je ogen

Op welke vleugels durft hij te streven

Wat de hand durft het vuur te grijpen...

Als heilig en betoverd

Zoals 'er onder een afnemende maan spookte

Door een vrouw die huilt om haar demonische minnaar...

Wie zou zich bukken om dit soort onbenulligheden de schuld te geven

Had je zelfs spraakvaardigheid, wat ik niet heb...

Welnu, die passies lezen, die toch overleven

Gestempeld op deze levenloze dingen...

Tegen wie je zegt: "Schoonheid is waarheid

Waarheid Schoonheid, dat is alles wat je op aarde weet

En alles wat je moet weten»

Laten we al onze krachten gebruiken en zo

Onze zoetheid in één bal

En onze genoegens verscheuren met ruwe strijd

Door de ijzeren poorten van het leven

Dus hoewel we onze zon niet kunnen maken

Sta stil, maar we zullen hem laten rennen