Message In a Bottle - Attalus

we were free.

we were brave.

we thought Providence our slave.

til the Sea rose to fight.

sent us hurling to our grave.

we cried out as we drowned.

but our voices made no sound in the waves.

not a truce nor a bribe could help us in that Tide.

all our faith.

all our pride.

all our strength was cast aside.

we were lost to the Sea.

sunk and buried underneath.

but I survived.

and it came without a warning.

swept upon us in the morning.

in the middle of our laughter when all was well.

that unspeakable disaster fell.

we were kings.

we were kin.

fought as brothers til the end.

we were drunk.

we were hazed.

we threw caution to the wind.

we were gods so we thought.

but we learned who we were then:

only men.

so pay attention to the warning.

if you want to see the morning.

in the middle of our laughter when all was well.

that unspeakable disaster crashed into our anchor.

sent us falling to our Maker.

so heed the words of one who lived to tell the tale.

learn a lesson from the men who fell.

i don’t know why i survived.

i too deserved to die.

but Providence has turned His eye.

and Grace has chosen me to stay.

to live another day.

to give this heart a word to write.

of Peace.

that reached through the debris of that wreckage i call me.

and brought me safely through the night.

of Love.

stronger than the flood.

that fills my heart like blood.

and keeps me anchored to the Light.

so listen to what i have found.

when my world ran aground.

Grace was still a greater Tide.

and all that i have left to say to those who’ve lost their way: Grace can even

save a shipwrecked life.

we waren vrij.

we waren moedig.

we dachten dat Providence onze slaaf was.

totdat de zee opstond om te vechten.

stuurde ons naar ons graf.

riepen we terwijl we verdronken.

maar onze stemmen maakten geen geluid in de golven.

geen wapenstilstand of steekpenningen konden ons in dat getij helpen.

al ons geloof.

al onze trots.

al onze kracht werd terzijde geschoven.

we waren verdwaald in de zee.

gezonken en eronder begraven.

maar ik heb het overleefd.

en het kwam zonder waarschuwing.

overviel ons in de ochtend.

in het midden van ons gelach toen alles goed was.

die onuitsprekelijke ramp viel.

we waren koningen.

we waren verwant.

vochten als broers tot het einde.

we waren dronken.

we waren verbluft.

we gooiden voorzichtigheid in de wind.

we waren goden, dus dachten we.

maar we leerden wie we toen waren:

alleen mannen.

dus let op de waarschuwing.

als je de ochtend wilt zien.

in het midden van ons gelach toen alles goed was.

die onuitsprekelijke ramp stortte in ons anker.

stuurde ons naar onze Maker.

dus luister naar de woorden van iemand die leefde om het verhaal te vertellen.

leer een les van de mannen die zijn gevallen.

ik weet niet waarom ik het heb overleefd.

ook ik verdiende het om te sterven.

maar de Voorzienigheid heeft Zijn oog gericht.

en Grace heeft mij gekozen om te blijven.

om nog een dag te leven.

om dit hart een woord te geven om te schrijven.

van Vrede.

die door het puin van dat wrak reikte, noem ik me.

en bracht me veilig door de nacht.

van liefde.

sterker dan de vloed.

dat mijn hart vult als bloed.

en houdt me verankerd aan het Licht.

dus luister naar wat ik heb gevonden.

toen mijn wereld vastliep.

Grace was nog steeds een grotere Tide.

en alles wat ik nog te zeggen heb tegen degenen die de weg kwijt zijn: Grace kan zelfs

een schipbreukeling redden.