3'38 - AqME

Les yeux de l’innocence

A l’age de l’insouciance

Mais depuis peu je suis jeune orpheline

J’ai perdu mes parents

Au beau milieu d’un champ

Ils récoltaient la mort pour pouvoir vivre

L’enfer est réel dans un éden artificiel

Peu importe le sang sur mes mains

Même le mien

Car seul compte mon pur plaisir

Oublie-les

Je porte en moi l’enfant

D’un symbole de justice

Mais depuis peu je suis victime et veuve

J’ai perdu mon amour

J’ai peur de perdre encore

La chair de ma chair, ma vie aussi

L’enfer est réel dans un éden artificiel

Peu importe le sang sur mes mains

Même le mien

Car seul compte mon pur plaisir

Oublie-les

ogen van onschuld

Op de leeftijd van onvoorzichtigheid

Maar de laatste tijd ben ik een jonge wees geweest

Ik verloor mijn ouders

Midden in een veld

Ze oogstten de dood zodat ze konden leven

De hel is echt in een kunstmatig Eden

Let niet op het bloed aan mijn handen

zelfs de mijne

Want alleen mijn pure plezier telt

vergeet hen

Ik draag het kind in mij

Van een symbool van gerechtigheid

Maar de laatste tijd ben ik een slachtoffer en een weduwe geweest

ik ben mijn liefde verloren

Ik ben bang om weer te verliezen

Vlees van mijn vlees, ook mijn leven

De hel is echt in een kunstmatig Eden

Let niet op het bloed aan mijn handen

zelfs de mijne

Want alleen mijn pure plezier telt

vergeet hen