Ieri - Anna Tatangelo

E' una freccia nell’anima

Questa tua presenza in ogni angolo

Sola su questa via sospesa su una scia

Di chi ama solo e amore non ne ha

Io che non ho più parole ormai

E tu condannato alla mia assenza

E siamo qui al capolinea del viaggio senza mai il coraggio

E dirci che da ieri siamo liberi da ieri

Con il vento tra le mani

Senza più domani liberi da tutti i nostri mali

Vinti come due guerrieri

Siamo stanchi e siamo soli

Come avanzi di galera alla fine della pena

Troppe notti senza di te ho volato senza averti accanto

La solitudine è un pugno in pieno viso

Che ti lascia steso sull’asfalto e noi

Al tappeto come pugili ed il cuore nelle sabbie mobili

Tu come un’ombra ed io che mi difendo per non affondare

Per non annegare

Da ieri siamo liberi da ieri

Con il vento tra le mani

Senza più domani liberi da tutti i nostri mali

Vinti come due guerrieri

Siamo stanchi e siamo soli

Come avanzi di galera alla fine della pena

Indivisibili, eravamo il mondo intero

Siamo adesso fragili come prede facili

Ieri sono libera da ieri

Dai tuoi occhi grandi e scuri

Dalle notti per sognare e dopo poi vederti andare via

Ieri, sono libera da ieri

Dai tuoi occhi grandi scuri

Dalle notti per sognare e dopo poi vederti andare via

Het is een pijl in de ziel

Dit is jouw aanwezigheid in elke hoek

Alleen op deze route opgeschort in een kielzog

Van degenen die alleen liefhebben en geen liefde hebben

Ik die nu geen woorden meer heb

En je veroordeeld tot mijn afwezigheid

En we zijn hier aan het eindpunt van de reis zonder ooit de moed te hebben gehad

En vertel ons dat we sinds gisteren vrij zijn van gisteren

Met de wind in je handen

Zonder meer morgen vrij van al onze kwalen

Gewonnen als twee krijgers

We zijn moe en we zijn alleen

Zoals restjes uit de gevangenis aan het einde van de zin

Te veel nachten zonder jou Ik heb gevlogen zonder jou naast me te hebben

Eenzaamheid is een klap in het gezicht

Dat laat jou op het asfalt liggen en wij

Beneden als boksers en het hart in drijfzand

Jij als een schaduw en ik die mezelf verdedig om niet te zinken

niet om te verdrinken

Sinds gisteren zijn we vrij van gisteren

Met de wind in je handen

Zonder meer morgen vrij van al onze kwalen

Gewonnen als twee krijgers

We zijn moe en we zijn alleen

Zoals restjes uit de gevangenis aan het einde van de zin

Ondeelbaar, we waren de hele wereld

We zijn nu zo kwetsbaar als een gemakkelijke prooi

Gisteren ben ik vrij van gisteren

Uit je grote donkere ogen

Van nachten naar dromen en dan zie ik je weggaan

Gisteren ben ik vrij sinds gisteren

Uit je grote donkere ogen

Van nachten naar dromen en dan zie ik je weggaan