Present Tense - Anacrusis

Twisting the images

Watching them grow

Into what they are not

Forget we forgot as they fed on what’s real

The path I fell onto

Of tears wades through

Await the demise

In sorry disguise from the things that I feel

Time does not exist

The days as thin as mist

Deep within my eyes

There is a heart that died long ago

What is it going to take to get through to you?

To open your fear-blinded eyes?

Because there was this fear that would tear at me

That by our own hands we would fall

These clouds can pass no light

Just silhouettes of tired life

Sorrow begging, why?, for answers miles and miles from the truth

Endurance and patience lost

From fighting this holocaust

Destroying within and eating its way from the core

Time does not exist

These days are meaningless

Deep within my eyes

There is a heart that died long ago

What is it going to take to get through to you?

To open your fear-blinded eyes?

Because there was this fear that would tear at me

That by our own hands we would fall

Long stagnant with its blood

For it is here, within my suffering

That these, the altars of the soul have creaked

Suffering Hour…

Suffering Hour…

Suffering Hour…

My darkest hour is now

What is it going to take to get through to you?

To open your fear-blinded eyes?

Because there was this fear that would tear at me

That by our own hands we would fall

De afbeeldingen draaien

Ze zien groeien

In wat ze niet zijn

Vergeet dat we het zijn vergeten terwijl ze zich voedden met wat echt is

Het pad waar ik op viel

Van tranen waadt door

Wachten op de ondergang

In sorry vermomd voor de dingen die ik voel

Tijd bestaat niet

De dagen zo dun als mist

Diep in mijn ogen

Er is een hart dat lang geleden stierf

Wat is er nodig om tot je door te dringen?

Om je door angst verblinde ogen te openen?

Omdat er een angst was die me zou verscheuren

Dat we door onze eigen handen zouden vallen

Deze wolken kunnen geen licht doorlaten

Alleen silhouetten van het vermoeide leven

Verdriet smekend, waarom?, voor antwoorden mijlen en mijlen van de waarheid

Uithoudingsvermogen en geduld verloren

Van het vechten tegen deze holocaust

Vernietigen van binnen en eten zijn weg van de kern

Tijd bestaat niet

Deze dagen zijn zinloos

Diep in mijn ogen

Er is een hart dat lang geleden stierf

Wat is er nodig om tot je door te dringen?

Om je door angst verblinde ogen te openen?

Omdat er een angst was die me zou verscheuren

Dat we door onze eigen handen zouden vallen

Lang stilgestaan ​​met zijn bloed

Want het is hier, in mijn lijden

Dat deze, de altaren van de ziel hebben gekraakt

Uur lijden…

Uur lijden…

Uur lijden…

Mijn donkerste uur is nu

Wat is er nodig om tot je door te dringen?

Om je door angst verblinde ogen te openen?

Omdat er een angst was die me zou verscheuren

Dat we door onze eigen handen zouden vallen